KOMMATOBUSTERS (το comics!!!)

Αναρωτιέμαι πώς θα ήταν το Πανεπιστήμιο, αν δε στήριζε την «πολιτική» του οργάνωση σε (αποδεδειγμένα διεφθαρμένα) εξωγενή κόμματα.
Αναρωτιέμαι…
Ίσως τότε οι φοιτητές παραμερίζοντας την παθητικότητα τους, να οργανώνονταν αυτόνομα ανά τμήματα, συγκροτώντας διαχειριστικές ομάδες με μέλη φοιτητές από κάθε έτος.
Ίσως τότε, συνεισφέροντας μαζικά απόψεις και ιδέες για τα καθημερινά προβλήματα του τμήματος τους, να ενεργούσαν για άμεση λύση.
Ίσως να είχαν τη δική τους φοιτητική εφημερίδα ή (ποιος ξέρει) το δικό τους επιστημονικό περιοδικό.
Ίσως να γίνονταν φοιτητικά φεστιβάλ και εκδηλώσεις με μεγαλύτερη συχνότητα, όπου ο κάθε φοιτητής θα είχε τη δυνατότητα να ξεδιπλώσει τις καλλιτεχνικές και διανοητικές ικανότητες του.
Ίσως καθημερινά οι τοίχοι να καλύπτονταν από εκθέσεις φοιτητών.
Ίσως αξιοποιώντας τις επιστημονικές τους γνώσεις να πρόσφεραν κοινωνικό έργο, απαλλάσσοντας την Πολιτεία από πολλά προβλήματα και δυσλειτουργίες της…

Δεν αναρωτιέμαι. Είμαι σίγουρη πως ο Πανεπιστημιακός μεσαίωνας που διάγουμε, θα παρέλθει.
Είναι θέμα εξέλιξης.
Θα υπάρξουν νέοι πιο έξυπνοι και δραστήριοι (ή μπορεί ακόμα πιο ξεδιάντροπα «ριγμένοι»), που θ’ αρνηθούν την πολιτική κληρονομιά των γονιών τους.
Θ’ αρνηθούν να τους προγραμματίζουν μ’ ετοιματζίδικους αλγόριθμους και θα προτιμήσουν τη φιλοσοφία των δικών τους.
Το μόνο που με καίει είναι ότι δε θα ‘μαι εκεί, να συμμετάσχω απ’ την αρχή…



















Σημείωση: Τα κόμματα παρουσιάζονται ως φαντάσματα κάποιων που ίσως στην αρχή να αποτέλεσαν πολιτικές οντότητες, οι οποίες τώρα μάταια προσπαθούν να πείσουν ότι πρόκειται για κάτι ζωντανό.
(Οι "KOMMATOBUSTERS" περιέχονται στο νέο τεύχος (-515) του fanzine "ΣΜΕΡΝΑ")

Έκθεση της Σμέρνας στο ARTWARE FESTIVAL

Κάνεις, ράνεις, προσπαθείς, ξενυχτάς, να ετοιμάσεις κάτι για ένα ωραίο γεγονός... Κι αυτό έρχεται και φεύγει και σ' αφήνει να στέκεσαι με τα χέρια αδειανά, μα τα μάτια λίγο πιο γεμάτα: Εικόνες, μουσικές, φίλους.
Το φετινό φεστιβάλ ARTWARE στο CEID (τμήμα Μηχανικών Η/Υ) Πατρών, μ' άρεσε περισσότερο από πέρσι, ίσως γιατί ήμουν πιο άνετη με τους φοιτητές του τμήματος που τρέχουν και το διοργανώνουν. Τους εκτιμώ και τους συμπαθώ όλους πάρα πολύ.

Στις παρακάτω φωτογραφίες (που τράβηξε ένας φίλος με το κινητό), φαίνεται το stand της Σμέρνας.



Στο ηλεκτρονικό "μυαλό" της σμέρνας, κυλάνε οι εξής φράσεις:
"HARDWARE - SOFTWARE - ARTWARE FESTIVAL 2009 @ CEID - ΓΝΩΣΗ - ΦΑΝΤΑΣΙΑ - ΔΡΑΣΗ - ΑΣΥΛΟ ΙΔΕΩΝ"
Το έφτιαξε ο φίλος μου ο Κώστας, ειδικά για την έκθεση! Κατασκεύασε την πλακέτα, κόλλησε ένα ένα τα 200 λαμπάκια της οθόνης και έγραψε τον κωδικό για το κεντρικό τσιπάκι.
ΚΩΣΤΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΩΩΩΩΩ!!!



Εδώ εκτίθεται το πρόσφατο κόμικς μου "ΚΟΜΜΑΤΟBUSTERS" , το οποίο θα αναρτήσω προσεχώς στο blog!!! Στο κάτω ξύλο αναγράφεται με κίτρινη λαδομπογιά : "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΔΙΑΚΙΝΗΣΗ ΙΔΕΩΝ"



Η άλλη όψη του φεγγαριού με περισσότερα κόμικς...




Παρατηρητές - Αναγνώστες



Περισσότεροι αναγνώστες...



Ε, εντάξει το παρατράβηξα.



ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΚΙ ΜΟΥΟΥΟΥ!!!!



Απογευματινή πρόβα...



HARD...WARE FEST!!!
ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!!!!

ARTWARE FESTIVAL 22 - 24 Μαΐου στο τμήμα Μηχανικών Η/Υ

Για 4η συνεχή χρονιά διοργανώνεται το ανεξάρτητο φοιτητικό φεστιβάλ ARTWARE , από τους φοιτητές του τμήματος Μηχανικών Η/Υ.
Από 22 ως 24 Μαΐου , στο κτίριο Β του Πανεπιστημιού Πατρών θα υπάρχουν:
- Εκθέσεις φωτογραφίας, κόμικς, λογοτεχνίας, ποίησης, και ζωγραφικής, από τους φοιτητές του τμήματος και όχι μόνο.
- Προβολές ταινιών (έναρξη 16:30)
- Συναυλίες (έναρξη 20:30)

Photos από τη περσινή συμμετοχή της Σμέρνας, στο φεστιβάλ. Και φέτος πάλι εκεί!!!

3 Αντίλογοι στην πρακτική των Καταλήψεων του Πανεπιστημίου

Πέρσι, άνοιξη του 2008, που γίνονταν καταλήψεις τρεις μέρες τη βδομάδα και τις άλλες δύο «αναπαυόμασταν» στα φοιτητικά έδρανα, μου συνέβει το εξής εξοργιστικό: Ψάχνοντας να βρω κάποιον φίλο, ανεβαίνω απ’ το Μαθηματικό, στους Μηχανολόγους Μηχανικούς και κάνω να μπω στο κτίριο του τμήματος. Στα πεζούλια έξω απ’ το κυλικείο των Μηχανολόγων, κάθεται και συζητά μια παρέα 5 φοιτητών. Σταματούν τις ομιλίες τους και στέλνουν μια κοπελιά να ρωτήσει «τι γυρεύω στα χωράφια τους» και να με αποτρέψει πάραυτα να μπω στο κτίριο.
-«Ε, κοπελιά δε μπορείς να μπεις στο κτίριο! Έχουμε κατάληψη! Τι γυρεύεις εδώ;»
Έχετε κατάληψη; Ποιοι κάνετε ρε κατάληψη και δε μπορώ να μπω εγώ, εκεί που δικαιούμαι ελεύθερα να εισέλθω; Αύριο να έρθω και γω μ’ ένα λουκέτο, να μη σ’ αφήνω να μπεις;
Εν θερμό, μπροστά σε τόσο θράσος, άλλη απάντηση δε χωράει από το βρισίδι, τις μούντζες και ότι άλλο προκύψει… Γι’ αυτό φεύγω…

Τώρα όμως που πιο ήρεμα (όσο μπορώ) σκέφτομαι το ζήτημα των καταλήψεων, μπορώ να εντοπίσω λογικά, τα σημεία που με κάνουν να αποστρέφομαι το περιοδικό αυτό «φαινόμενο».
Λόγος αποστροφής 1ος : Κάθε μα κάθε φορά, αφορμή για να ξεκινήσει μια κατάληψη – «διαμαρτυρία», αποτελεί η ανακοίνωση μιας κάποιας «μεταρρύθμισης» που θέλει να προωθήσει η κυβέρνηση. Συνακόλουθα μπαίνουν στο χορό τα κόμματα της αντιπολίτευσης και «αντιδρούν», δίνοντας το ρυθμό και στις φοιτητικές κομματικές παρατάξεις.
Ουδέποτε ξεκίνησε μια διαμαρτυρία (ή κατάληψη), για τις ουσιαστικές ελλείψεις των τμημάτων, μέσα από το ίδιο το Πανεπιστήμιο. Πάντα κάποιος εξωγενείς παράγοντας πρέπει να πατάει το «κουμπί» (για τους δικούς τους λόγους και συμφέροντα) και μετά οι φοιτητές να τρέχουν σαν αυτόματα σε πορείες και να «κάνουν καταλήψεις».

Λόγος αποστροφής 2ος : Οι αιτίες που γίνονται οι (δήθεν) καταλήψεις,
α ν α κ ο ι ν ώ ν ε τ α ι ότι είναι η εναντίωση στο περιεχόμενο του τάδε νομοσχέδιου, που χτες αναφερόταν στα ιδιωτικά Πανεπιστήμια, στο άσυλο, στα συγγράμματα, στους αιώνιους φοιτητές, στην αξιολόγηση (και που αύριο θα είναι ο τρόπος εισαγωγής στα Πανεπιστήμια).
Ποια είναι όμως η πραγματική αιτία που οι φοιτητές κάνουν ή αφήνουν μοιραία τους άλλους να κάνουν «κατάληψη»; Κατά την άποψη μου, η αληθινή αιτία είναι ότι οι φοιτητές βρίσκουν τόοοσο ενδιαφέρον και εποικοδομητικό τον τρόπο διδασκαλίας των μαθημάτων, που προτιμούν να απέχουν απ’ τις παραδόσεις ώστε να έχουν χρόνο να μελετούν μόνοι τους αυτά που θέλουν ή να κάνουν τις εργασίες τους.
Αν οι φοιτητές πίστευαν ότι με τις καταλήψεις που κάνουν κάποιοι, στερούνται κάτι που πραγματικά αξίζει, τότε αυτές δε θα γίνονταν.
Η πραγματική αιτία που βάζει στο Πανεπιστήμιο λουκέτο (και μα την αλήθεια δε βλέπω το λόγο να μη το βάλει μια για πάντα), είναι ο παρωχημένος τρόπος διδασκαλίας με σημειώσεις και εξετάσεις, χωρίς κανένα πρακτικό αντίκρισμα, χωρίς καμιά φανερή σύνδεση με τις τρέχουσες ανάγκες τις Πολιτείας.
Κάποιοι μπορεί να αυταπατώνται, διατυπώνοντας με πάθος ότι οι φοιτητές παλεύουν (πιο ξεκούραστη πάλη δεν έχω ξαναδεί) για να μη περάσει ο Νόμος… Αλλά έτσι σκεπάζουν την πραγματική αιτία αποχής των φοιτητών, που διαιωνίζει το μουχλιασμένο κλίμα στο Πανεπιστήμιο.

Λόγος αποστροφής 3ος : Πρόκειται για τους τρόπους με τους οποίους γίνονται οι «καταλήψεις». Οι εξής δύο: Λουκέτα και 5 κομματικούς κέρβερους στην εμπασιά των τμημάτων. Και έγινε η κατάληψη και υποστηρίχτηκε η διαμαρτυρία…
Τέτοιες καταλήψεις που αυτόματα καταργούν το Άσυλο (δηλαδή το Καταφύγιο Ιδεών για την Ελεύθερη διακίνηση τους), για το οποίο δήθεν κόπτονται, αποτελούν παράδοξα! Πώς είναι δυνατόν να διακινηθούν Ιδέες και απόψεις, σ’ ένα Πανεπιστήμιο με απόντες τους φοιτητές;
Μια πραγματική κατάληψη, από φοιτητές που γνήσια ενδιαφέρονται για το μέλλον της παιδείας και του επαγγελματικού προσανατολισμού τους, θα ήταν μια αναπαράσταση του τρόπου με τον οποίο οι ίδιοι θέλουν να λειτουργεί το Πανεπιστήμιο...

Ο κύριος Ν. Κ. απάντησε στην ερώτηση του Γκάλοπ: «Ναι ή όχι στα κόμματα εντός του Πανεπιστημίου», που αναφερόταν στις καταλήψεις, ως εξής :

Η λογική κλιμάκωσης των αγώνων θα έπρεπε να έχει την κατάληψη σαν ένα έσχατο μέσο, όταν όλα τα άλλα μέσα διεκδίκησης έχουν εξαντληθεί. Κι εφόσον είναι σίγουρα ένα μέσο κατάλυσης της μαθησιακής διαδικασίας, όταν προσφεύγουν οι φοιτητές σ΄αυτήν, θα έπρεπε να διεκδικήσουν και να υλοποιήσουν τη διενέργεια αντιμαθημάτων (σεμινάρια με συμμετοχή εξωπανεπιστημιακών γνωστών θεματικών της σχολής , εκδηλώσεων, κ.λ.π.) που θα τονώσουν τη συμμετοχή του μεγαλύτερου δυνατού αριθμού των φοιτητών κατά τη διάρκεια της κατάληψης, που θα αντιπροτείνουν και θα αμφισβητήσουν το πλαίσιο της διδασκαλίας του γνωστικού αντικειμένου της σχολής.

Τι άλλο πια;;;

Η κατά γκάλοπ διαμόρφωση της κοινής γνώμης...

Αγαπητοί συμφοιτητές,

Τα γκάλοπ και γενικά η στατιστική στην δημοσιογραφία, δεν έχουν άλλο σκοπό παρά να κατευθύνουν προς μία «οδό». Εκείνη δηλαδή που επιθυμεί ο συντάκτης του γκάλοπ. Μ’ αυτόν τον τρόπο διαμορφώνονται τα ρεύματα και εκβιάζονται οι τάσεις, οι απόψεις, οι ιδέες.
Ας πούμε: «Ποιος είναι ο καταλληλότερος πρωθυπουργός / κόμμα; Απ. (α), (β), (γ)» ή «Ποιοι κλάδοι πλήττονται περισσότερο απ’ τη διαφθορά; Απ. (α) Οι δημόσιοι υπάλληλοι, (β) Οι γιατροί, (γ)Οι δικαστές, (δ) Οι πολιτικοί κ.τ.λ.» ή «Στατιστική: Πόσοι νέοι ζουν με τους γονείς τους μετά το Πανεπιστήμιο / Ποσοστό νέων που ζουν με κάτω από 400 ευρώ το μήνα / Ποσοστό νέων που δε μπορούν να πληρώσουν νοίκι.» ή «Γκάλοπ: Θα μπορούσατε να ζήσετε μετά τις σπουδές, ξανά με τη μαμά σας; (α) Ναι, στο κάτω κάτω φτιάχνει ωραία φαγιά. (β) Όχι, δε θα μπορούσα να γαμήσω. (γ) Αναγκαστικά. Τα λεφτά δε φτάνουν για νοίκι.»
Τα παραπάνω αθώα ερωτήματα, που ανά μικρές περιόδους κάνουν την εμφάνιση τους στα ΜΜΕ, μπορεί να φαίνεται ότι προέρχονται απ’ την ζωή, αλλά οι προφανείς τους (κατευθυνόμενες) απαντήσεις συντηρούν και «ανατροφοδοτούν» την υπάρχουσα πραγματικότητα. Με άλλα λόγια μπλοκάρουν την πραγματικότητα στα (α), (β), (γ), (δ).
Έτσι το μυαλό του πολίτη εύκολα παγιδεύεται στο λούκι των δημοσκοπήσεων, παπαγαλίζοντας τις έτοιμες απαντήσεις που ο (συνήθως) ιδιοτελής συγγραφέας ετοίμασε.
Το «Γκάλοπ: Ναι ή Όχι στην ύπαρξη των κομμάτων εντός του Πανεπιστημίου», σατιρίζει την παραπάνω πρακτική αυτών που κάνουν γκάλοπ δήθεν επειδή θέλουν να καταγράψουν απόψεις, διότι είναι εξώφθαλμο ότι οι ερωταπαντήσεις συγκλίνουν στην άποψη και στις προτάσεις της «Σμέρνας». Νομίζω ότι όλοι όσοι απάντησαν μέχρι στιγμής στο γκάλοπ το έχουν προ πολλού αντιληφθεί και όσοι απάντησαν άμεσα με κάποιο γράμμα, θέλουν απλά να τονίσουν ότι συμφωνούν.
Οπότε λόγω της υπερβολής στον τρόπο σύνταξης του γκάλοπ, κανείς δε θα μπορούσε να εξαπατηθεί! ΑΛΛΑ ΤΟΤΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ «ΓΚΑΛΟΠ»; Ο Λόγος είναι οι Ερωτήσεις και έπειτα ο Προβληματισμός και οι Ιδέες που θα προκύψουν από αυτές. Πρόκειται δηλαδή για ένα είδος «μαιευτικής», διότι μπορεί να συμφωνείτε με το (α) ή το (β), αλλά αφού συμφωνείτε τότε ποιος είναι ο τρόπος να βγούμε απ’ την άσχημη πραγματικότητα που ορίζουν τα (α) και τα (β);
Πιστεύω ότι οι φοιτητές σε όλα τα τμήματα του Πανεπιστημίου Πατρών, διάγουν μια «κατά γκάλοπ» φοιτητική ζωή, που εγκλωβίζει τον Αληθινό ρόλο του Πανεπιστημίου: Ο οποίος είναι η Γνώση, ο Λόγος (ελεύθερη διακίνηση ιδεών), η Έρευνα και η Αλληλεπίδραση με τις ανάγκες και τα προβλήματα της Πολιτείας (εν προκειμένω της Πάτρας).
Το πρώτο γκάλοπ που υφίσταται ο πρωτοετής είναι: «Με ποιο κόμμα είσαι; Απ. (α), (β), (γ), κ.τ.λ.». Αν δεν είσαι με κάποιους απ’ αυτούς τότε είσαι μόνος σου. Από τα ποσοστά συμμετοχής στις φοιτητικές εκλογές, προκύπτει ότι οι περισσότεροι είναι μόνοι τους και «κουμάντο» κάνουν αυτοί που επέλεξαν κάποιο κόμμα απ’ τη λίστα.
Το γιατί τα υποτιθέμενα ποιοτικά μυαλά του φοιτητικού πληθυσμού, αποδέχονται και υποτάσσονται στην ύπαρξη μιας εξωγενούς wanna be «πολιτικής» λίστας, εντός του Πανεπιστημίου, είναι μυστήριο! Πώς είναι δυνατόν το αποδεδειγμένα άθλιο, κομματικό σύστημα να μετοικεί εντός του Πανεπιστημίου; Πώς είναι δυνατόν φοιτητές, να αποδεικνύονται τόσο παραδομένοι στην συντήρηση αιωνόβιων φορμών;
Ποια η πιθανότητα της Πολιτείας να αλλάξει πορεία, όταν ο κατεξοχήν τόπος οπού ανθούν Ιδέες, μιμείται τα ήδη υπάρχοντα;
Μετά από αυτό το πρώτο καταστροφικό, για την ψυχολογία και το πνεύμα των φοιτητών, γκάλοπ ( οι οποίοι δικαίως σκέφτονται: «Φτου γαμώτο, μία από τα ίδια κι εδώ πέρα! Άντε να γλεντήσω λίγο, μέχρι να πάρω το πτυχίο και έπειτα έχει ο … Θεός(;)»), έρχονται κι άλλα γκάλοπ να ενισχύσουν την αμηχανία και την παραίτηση.
Π.χ. «Θες κατάληψη; (α) Ναι (β) Όχι» , «Συμφωνείς με το νέο νομοσχέδιο που μοστράρει η κυβέρνηση, που επείγεται να καλύψει ένα νέο σκάνδαλο; (α) Ναι (β)Όχι», «Σε ποιο πάρτι / εκδρομή θα πας; (α)Της ΝΔ (β)Του ΠΑΣΟΚ (γ) Του ΚΚΕ κτλ» , «Ποια αφίσα προτιμάς να τρως στη μάπα της αισθητικής σου; (α) Της Κομματάρας (β) Του Πρώτου Κομματος (γ) Του Καραπρώτου Υπερκόμματος κτλ».
Με τέτοιου είδους αυτόματες απαντήσεις «Ναι», «Όχι», (α), (β), (γ), πρόοδος και Πανεπιστήμιο δε γίνονται.
Ελπίζω να απάντησα στις επιφυλάξεις και τις παρατηρήσεις ορισμένων από σας και να έγινα πιο σαφής στον προβληματισμό.
Το ερώτημα: (6) Ποιος είναι ο ρόλος του Πανεπιστημίου στη διαμόρφωση του αυριανού Πολίτη – Επιστήμονα. Είναι πράγματι λάθος. Εννοώ: Ποιο ρόλο πιστεύετε ότι παίζει σήμερα το Πανεπιστήμιο, στη διαμόρφωση του αυριανού Πολίτη – Επιστήμονα.
Προσεχώς θα επανέλθω με το θέμα των καταλήψεων και το 5ο ερώτημα, λαμβάνοντας υπόψη τα όσα είπαν οι συμφοιτητές που τα ανέλυσαν περισσότερο.

Φιλικά, Σμέρνα.

ΓΚΑΛΟΠ : (Ναι ή Όχι στα κόμματα εντός του Πανεπιστημίου; Έχουν ευθύνη στην αντιακαδημαϊκή ατμόσφαιρα που έχει διαμορφωθεί; )

1) Πιστεύετε ότι οι κομματικές ομάδες έχουν λόγο ύπαρξης μέσα στο Πανεπιστήμιο;
(α) Ναι, πιστεύω ότι παράγουν σημαντικό έργο προασπίζοντας τα συμφέροντα των φοιτητών ενάντια στα όσα αρνητικά προσπαθεί να επιβάλει η κεντρική εξουσία.
(β) Όχι, πιστεύω ότι μέσα στο Πανεπιστήμιο δεν έχουν θέση οι παρωχημένες κομματικές φόρμες και θα έπρεπε οι φοιτητές να έχουν τη δικιά τους πολιτική οργάνωση (ανά τμήμα) που να υπερασπίζεται τα συμφέροντα τους, να λύνει τα προβλήματα και να προωθεί δράσεις για την ανάπτυξη των τμημάτων.
(γ) Πιστεύω ότι η πολιτική δεν έχει καμιά θέση μέσα στο Πανεπιστήμιο.

2) Ποιων τα συμφέροντα εξυπηρετούνται από τα κόμματα εντός του Πανεπιστημίου;
(α) Όλων των φοιτητών και καθηγητών.
(β) Μερικών κομματισμένων φοιτητών και καθηγητών.
(γ) Των κομμάτων.

3) Θεωρείτε τη διεξαγωγή των φοιτητικών συνελεύσεων ικανοποιητική;
(α) Ναι, συζητούνται διεξοδικά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το τμήμα και ο κάθε φοιτητής είναι ελεύθερος να πάρει το λόγο και να προτείνει λύσεις και δράσεις.
(β) Όχι, τα θέματα που θίγονται διαμορφώνονται από την τρέχουσα κομματική διαμάχη, χωρίς να αγγίζουν τα ουσιαστικά προβλήματα του τμήματος. Ενώ η συμμετοχή των φοιτητών είναι ισχνή και (αντιδημοκρατικά) κομματικοποιημένη.
(γ) Όχι, αφού μέσα σε τόση τσιγαρίλα και χάβρα, οποιοσδήποτε «υγιής» διάλογος, είναι καταδικασμένος.

4) Σας βρίσκει σύμφωνους η λογική των καταλήψεων;
(α) Ναι, αφού είναι κάτι που αποφασίζεται ομόφωνα στις φοιτητικές συνελεύσεις και είναι ο μόνος τρόπος για να μεριμνήσει η κεντρική ηγεσία υπέρ των αιτημάτων των φοιτητών.
(β) Όχι, αφού αποφασίζονται με αντιδημοκρατικό τρόπο από κομματικές μειοψηφίες, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το γεγονός ότι το κλειστό Πανεπιστήμιο δεν ωφέλησε ποτέ ούτε τη κοινωνία, ούτε τους ίδιους τους φοιτητές. «Απεργία» στον Λόγο, δεν υπάρχει.
(γ) Όχι. Οι καταλήψεις αποφασίζονται από τα κομματικά κέντρα, για δικό τους όφελος. Ενώ τα αιτήματα, είναι γενικόλογα ή μικρής σημασίας για τους φοιτητές.

5) Θεωρείτε ότι μια άλλη πολιτική οργάνωση των φοιτητών (ανά τμήμα) – μη κομματική – με ελεύθερη συμμετοχή όλων, θα μπορούσε να βγάλει το Πανεπιστήμιο από το τέλμα;
(α) Ναι, γιατί τα κόμματα αποτελούν πυρήνες συντήρησης και παραγωγής ξύλινου λόγου. Αντίθετα μια ανά τμήμα οργάνωση, θα μπορούσε να προωθήσει πλάνα και ιδέες για εξειδικευμένα προβλήματα του τμήματος (γύρω από την διδασκαλία, τον τρόπο εξέτασης, την έρευνα, την σύνδεση της Επιστήμης με τα προβλήματα της Πολιτείας). Ενώ ο κάθε φοιτητής θα είχε τη δυνατότητα να φανταστεί, να προτείνει, να εργαστεί.
(β) Όχι, γιατί το Πανεπιστήμιο είναι μια μικρογραφία της Πολιτείας και χωρίς κόμματα, αοριστολογία, αναβολή και αποποίηση ευθυνών, δεν προετοιμάζονται κατάλληλα οι αυριανοί πολίτες και εργαζόμενοι (άνεργοι).
(γ) Ναι, αλλά χρειάζεται πολύ δουλειά από όλους και πού να τρέχουμε τώωωρα… Καλά τη βολεύουμε με γκρίνια και φραπέ. Πότε είπαμε ότι είναι η επόμενη εξεταστική;

6) Ποιος είναι ο ρόλος του Πανεπιστημίου στη διαμόρφωση του αυριανού Πολίτη – Επιστήμονα;
(α) Καταστροφικός, αφού τα κόμματα στερούν τον ουσιαστικό πολιτικό λόγο από τους φοιτητές και ο τρόπος διδασκαλίας διαμορφώνει παπαγαλάκια.
(β) Προφητικός. Άνεργος, παρτάκιας, μόνος, ψάχνει…
(γ) Δεν υπάρχει ρόλος, αφού δεν υπάρχει Πανεπιστήμιο. οεδ

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΠΑΝ/ΜΙΟΥ ΠΑΤΡΩΝ (η πόρτα είναι ανοιχτή και τα σκυλιά δεμένα ; ...)

Μας ονομάτισαν: «λαϊκή βάση», που ορίζεται απ’ τις βουλές των βουλευτών.
Μας είπαν: «αυτιστικούς καταναλωτές» της νέας εποχής, που υπακούμε στις επιταγές των διαφημιστών και των νόμιμων τραπεζικών τοκογλύφων.
Μας κορόιδεψαν: «τηλεορασάκιδες» από κούνια, που βουλιάζουμε στον καναπέ, στο όνομα των τηλε - δημαγωγών.

Ψέματα μας τα ‘παν ρεεε… Δεν είμαστε τίποτα απ’ αυτά που μας υπνωτίζουν να πιστεύουμε και να υπηρετούμε.

-Είμαστε πολίτες που αυτο-οργανωνόμαστε για το καλό της κοινωνίας μας.
-Είμαστε σαμποτέρ στην «φιλελεύθερη» οικονομία τους και για τ’ αναρίθμητα καταναλωτικά λιλιά τους, δε δίνομε ούτε ένα λεπτό (χρόνου ή παρά).
-Είμαστε άπιστοι και οραματιστές από γεννησιμιού μας. (Εξαιτίας μας οι τηλεοράσεις αυτοκτονούν, καταπίνοντας τα τηλεκοντρόλ τους).

Κάθε μέρα μας κρεμάνε άλλες ταμπέλες, ανακυκλώνοντας την ονοματολογία σε βάρος μας, για να πιστέψουμε ότι είμαστε κάτι άλλο απ’ αυτό που πραγματικά είμαστε.
Μας χρήζουν «Γενιά των 700 ευρώ», κοστολογώντας απ’ την αρχή την αξία μας, σα να ήμασταν εμπορεύματα.
Μας βρίζουν «Λαθρομετανάστες» και μας «σκουπίζουν» κατά βούληση απ’ το δρόμο, γιατί χαλάμε την εικόνα της γερασμένης πόλης τους.
Μας φτύνουν «Αποβράσματα της κοινωνίας» και μας κλείνουν στα μολυσματικά κλουβιά τους, οπού πράγματι μας χειραγωγούν ως απόβλητα, οι εντιμότατοι φορείς της δικαιοσύνης.

Ψέματα μας τα ‘παν ρεεε… Δεν είμαστε τίποτα απ’ αυτά που μας υπνωτίζουν να πιστεύουμε και να υπηρετούμε.

- Είμαστε η Ανεκτίμητη Γενιά, για τον απλούστατο λόγο ότι ακόμα δεν αποδώσαμε τιμή στους εαυτούς μας.
- Είμαστε Πρόσφυγες, το καθεστώς και η φρίκη του πολέμου δε μας χωρούσαν, ούτε μας άξιζαν. Γι’ αυτό δραπετεύσαμε, για να ζήσουμε ελεύθεροι, όχι λαθραίοι.
- Είμαστε Κρατούμενοι, ενός μηχανισμού που θρέφει την ατιμία και την αποκτήνωση, αφήνοντας τα πραγματικά «θηρία» έξω, ν’ αλωνίζουν ανενόχλητα.

Κομματισμός και Πανεπιστήμιο. Μια πονεμένη ιστορία…

Τον περασμένο Μάη έγινε μια σειρά από τριήμερες ή διήμερες καταλήψεις στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Μια τέτοια μέρα τριγυρίζοντας σα την άδικη κατάρα στα Πανεπιστημιακά μετόχια, πέρασα απ’ το τμήμα των Μηχανολόγων γυρεύοντας κάποιον. Πάνω που πάω να μπω μέσα στο κτήριο, (πιο κει καθόταν έξω απ’ το κυλικείο του τμήματος μια παρέα από τέσσερεις φοιτητές) έρχεται τρεχάτη μια φοιτήτρια (απεσταλμένη προφανώς της παρέας) και μου λέει:
- «Κοπελιά, δε μπορείς να μπεις! Έχουμε κατάληψη!»
- «Καλά …»,της κάνω, «Και γω είμαι φοιτήτρια και γω θέλω να κάνω κατάληψη. Αλλά μια και σήμερα έχετε τη δική σας, να μη σας το χαλάσω. Θα ‘ρθω να την κάνω μια άλλη μέρα!» και το ‘στριψα…

Να κάνετε κατάληψη λέει το μητρικό κόμμα και οι νεαροί απόστολοι επί των Πανεπιστημιακών εδαφών, συναινούν, βάζοντας λουκέτα, λες και πρόκειται για τα δικά τους χωραφάκια. Ή μήπως είναι;
Οι πρωτοετείς φοιτητές που τώρα παν να γραφτούν στις γραμματείες των σχολών τους, σίγουρα αυτή την εικόνα θ’ αποκομίσουν, με όλα αυτά τα κομματικά τραπεζάκια – παραμάγαζα, στημένα απ’ έξω. Και θα έχουν απόλυτο δίκιο.
Η πρώτη άθλια εικόνα που παρουσιάζει το κομματικό παζάρι, εντός του Ναού του Λόγου (λέμε τώρα για ιδεατές καταστάσεις), δεν είναι μια τυχαία εξαίρεση, μα ο κανόνας. Μια πρόγευση των όσων θα επακολουθήσουν. Η πιστοποίηση της μούχλας που σκεπάζει την Πανεπιστημιακή εκπαίδευση.

Προς πρωτοετείς: Μη μασάτε. Αποφασίστε για σας, χωρίς αυτούς.

Πρωινό Ποδηλατικό Καραβάνι Νο2: ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ – ΕΣΤΙΑ – ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

Την προπροηγούμενη Παρασκευή, οι Ποδηλάτες- ισσες Πάτρας, είχαμε πραγματοποιήσει μια πρωινή πορεία με τα ποδήλατα. Καλούσαμε όλους τους συμφοιτητές να ποδηλατήσουν μαζί μας ως το Πανεπιστήμιο, ώστε να δουν ότι δε πρόκειται για κάτι το τρομερό και να υιοθετήσουν το ποδήλατο ως καθημερινό μέσο μεταφοράς τους, εν μέρει και ως μέτρο αντίδρασης ενάντια στην παράλογη αύξηση των αστικών εισιτηρίων (1 ΕΥΡΩ ΤΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ!!!!).

Αύριο, Πέμπτη 5 Ιουνίου, το ποδηλατικό καραβάνι ξαναξεκινά απ’ τη πλατεία Γεωργίου, στις 8:30 (το αργότερο)το πρωί με τη δροσούλα, για μια πορεία προς το Πανεπιστήμιο "άλλα κόλπα"! Διότι αυτή τη φορά, η πρώτη στάση μας θα είναι στην Εστία του Πανεπιστημίου για ομαδικό πρωινό (είναι ελεύθερο για όλους!) και έπειτα θα κατηφορίσουμε στην Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη για διάβασμα.
Το ίδιο πρόγραμμα θα ακολουθείται κάθε Πέμπτη, καθ’ όλη τη διάρκεια της εξεταστικής! Οπότε, όσοι άπιστοι (προς κάθε κερδοσκόπο που θαρρεί πως έχει το δικαίωμα ν’ ανεβάζει τις τιμές όποτε και όσο του καπνίσει) και πιστοί (στη θεά Αντίδραση) προσέλθετε.
Σημειώνω ότι η ιδέα του προγράμματος του «Ποδηλατικού καραβανιού της Πέμπτης», είναι του Ποδηλάτη Γαβρήλ. Και αυτό το λέω διότι πιστεύω ότι αν όλοι οι φοιτητές, με φαντασία και καλή διάθεση, δρούσαν παρόμοια, φέροντας ιδέες και οργανώνοντας την (πολλές φορές) ανέξοδη υλοποίηση τους, το Πανεπιστήμιο δε θα βρισκόταν στα χάλια που βρίσκεται σήμερα.

Ένα αντιπαράδειγμα, συντήρησης και σκοταδισμού, είναι η χθεσινή (και όχι μόνο) «συνέλευση» του Μαθηματικού. Οπού η μπόχα και η λαύρα απ’ τα τσιγάρα, οι άσκοπες φωνές και διαπληκτισμοί, η έλλειψη φαντασίας και νεανικής φρεσκάδας, ο ξύλινος λόγος, τα φοιτητικά κομματικά παρακλάδια, ήταν οι συντελεστές ενός στείρου χάους μέσα στο αμφιθέατρο ΑΘΕ12.
Δαπίτες, Πασπίτες, Πουκουσίτες, Εακκίτες, όλοι σ’ ένα στημένο (απ’ τη κυβέρνηση) παιχνίδι δράσης – αντίδρασης. Προσπαθώντας (;) να καταλύσουν τους νόμους πλαίσια που στήνει το κάθε κυβερνητικό ανδρείκελο, αντί να θέσουν οι ίδιοι ως φοιτητές τους δικούς τους νόμους – ιδέες και τα δικά τους πλαίσια δράσης και να πουν στους παππούδες τους: «Και τώρα… θα χορέψετε στο δικό μας ρυθμό!».

Κωδικό όνομα: «ΠΑΜΕ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ» (Πιλοτικό πρόγραμμα ποδηλατοπορειών προς το Πανεπιστήμιο)

Η αρχή γίνηκε σήμερα το πρωί. Τα πράγματα εξελίχθηκαν όπως τα είχαμε κανονίσει χτες το απόγευμα. Δηλαδής… κάπως έτσι. Διότι τελικά, πραγματοποιήθηκε η ποδηλατοπορεία προς τα Πανεπιστημιακά εδάφη των 10:30π.μ. από ένα καραβάνι 6 ποδηλάτων.
Θα πεις πως το 6 δεν αντιπροσωπεύει και μεγάλα πράματα, μεγάλες αλλαγές.
Χμ, και για να ‘χουμε καλό ρώτημα, πες μου ένα μεγάλο πράμα που να ξεκίνησε απ’ το χίλια. Και μαθηματικά να το δει κανείς, δε στέκει. Οι μικροί αριθμοί έχουν τη δυναμική και τη ζωτικότητα να αναπτυχθούν, να παράγουν το όραμα. Όταν παραφάν και παραφουσκώσουν, τότε ο κουρνιαχτός κατακάθεται και τα πράγματα μπαίνουν σε μια ρουτινιάρικη γραμμή. Τότε άλλες μονάδες, με άλλες σχέσεις, πρέπει να αναμοχλεύσουν τα πράγματα.

Ο Γαβριήλ είχε δεμένα 3 συμβολικά μπαλόνια, φουσκωμένα με ήλιον, στη σχάρα του ποδηλάτου του (ένα κίτρινο, ένα πράσινο και ένα γαλάζιο = ήλιος, γη, ουρανός) και μια επιγραφή: «UNI-RIDE». Ο Άρης κοτσάρισε κι αυτός τη ταμπέλα του, που διαλαλούσε πως «ΠΑΜΕ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ». Εμείς οι άλλοι δε λέγαμε τίποτα, μόνο επιδιδόμασταν σε πεταλιές σε στυλ ελεύθερου καβαλάρη.
Και είχε φάση να βλέπουμε τα αστικά να μας προσπερνούν επί της Πανεπιστημίου, με μέσα όλους αυτούς που αδιαμαρτύρητα δίνουν το 1 ευρώ του φοιτητικού εισιτηρίου. Μας κοίταζαν κι αυτοί, αν και δε ξέρω αν σκέφτονταν τίποτα. Το μέλλον θα το πει.

Στο κυλικείο του Φυσικού (– Μαθηματικού), κάτω απ’ τη πιλοτή, πάνω στα κάγκελα που αράζουν τα 2-3 ποδήλατα των φοιτητών που συνηθίζουν κι έρχονται με δαύτα, κόλλησα ένα χαρτόνι, που ‘χα ‘τοιμάσει από βραδύς. Τα μαύρα γράμματα σχημάτιζαν τη φράση: «ΠΑΡΕ ΠΟΔΗΛΑΤΟ, ΟΧΙ ΔΑΝΕΙΟ ΓΙΑ ΑΣΤΙΚΕΣ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ»

Τελικά το κέρδος ήταν μεγάλο: Δυο απ’ τα παιδιά που ήταν μαζί μας, πρώτη φορά «τολμούσαν» να ανέβουν στο Πανεπιστήμιο με το ποδήλατο. Αποδείχθηκε ότι δεν είναι και τόσο φοβερό!
- «Τι φοβόσουν Μαργαρίτα και δεν ανέβαινες τόσο καιρό με το ποδήλατο;»
- «Τι φοβόμουν;»
- «Ναι, τι σε τρομάζει ρε παιδί μου; Πες τις φοβίες σου σε μας ρε Μαργαρίτα!», το ρίχνουμε όλοι στη πλάκα.
- «Αυτό που φοβάμαι είναι οι αράχνες! Φοβόμουν μήπως καθώς πηγαίνω Πανεπιστήμιο πεταχτεί καμιά μεγάλη μπροστά μου!», γελάει η Μαργαρίτα.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΑ:
Για να πας Πανεπιστήμιο μπορείς να ακολουθήσεις 3 διαδρομές:
1) Πανεπιστημίου
2) Έλληνος Στρατιώτου
3) Εθνική

Υ.Γ. Λέμε να καθιερώσουμε το ποδηλατικό καραβάνι μια φορά τη βδομάδα (συνταγή γιατρού για καταστολή κάθε ποδηλατικής φοβίας και για ανάπτυξη αντιδραστικής συνείδησης!)

Αφιερωμένο στον Άρη, τον Γαβριήλ, τη Μαργαρίτα, τον Γιάννη και τον Γιάννη

Ποδηλατοπορεία στο Πανεπιστήμιο (1 ευρώ δε δίνουμε ρε, για να ψωνίσουμε τα αστικά σας εισιτήρια!)

Λοιπόν αύριο το πρωί (Παρασκευή 23/5) οι Ποδηλάτες-ισσες Πάτρας, οργανώνουν 2 πορείες προς το Πανεπιστήμιο, διαμαρτυρόμενοι για τις εξωφρενικές τιμές του αστικού και προωθώντας την ιδέα του ποδηλάτου ως μέσο μεταφοράς.
Ώρες εκκίνησης: 8:30 π.μ. (η πρώτη) και 10:30 π.μ. (η δεύτερη)
Τόποι συγκέντρωσης: Πλατεία Γεωργίου ή Πλατεία Αγίας Σοφίας (όπως βολεύεται ο καθείς…)
Οι ώρες εκκίνησης θα τηρηθούν αυστηρά, ώστε στο Πανεπιστήμιο να βρισκόμαστε την ώρα που αρχίζουν οι παραδόσεις (των 9:00 και των 11:00).
Θα είμαστε όλοι εκεί!!!!

Και η Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Πατρών θέλει την κατάληψη της…

Οι Γιαπωνέζοι φίλε μου, σου είναι μια φάρα πολύ προχώ και πολύ προκό… Όταν θέλουν να κάνουν την απεργιούλα τους, λέει, κοτσάρουν καρτελάκι στο πέτο, που αναγράφει ότι ο εντός απεργεί, τι κι αν τα χέρια και το μυαλό δουλεύουν πυρετωδώς! Κι αυτό (σου ξαναλέει) το κάνουν για να προκαλέσουν στην παραγωγή overload και να τους παρακαλάνε μετά τους απεργούς, να μαϊνάρουν λιγάκι την υπερδραστηριότητα για να μη πάθει έμφραγμα το σύστημα!

Για δες ανοιχτομάτη μου, πώς την έχουν δει οι σχιστομάτηδες!
Άλλα μάτια θα μου πεις, άλλη οπτική!
Βεβαίως, βεβαίως! Εδώ, στην Πανεπιστημιακή μας Πολιτεία, ζητούμε, απεργούμε, καταλαμβάνουμε, κατεβάζουμε τα ρολά και αναμένουμε εις το ακουστικόν με δεμένα τα χέρια… Και όχι μόνο δένουμε τα δικά μας τα χέρια (και τα μυαλά επίσης), αλλά θέλουμε να τα ‘χουν κι όλοι οι άλλοι δετά.
Έτσι αποφασίστηκε (από ποιους δε ξέρω, πάντως όχι απ’ τους φοιτητές, πάντως όχι απ’ τη (ζητούμενη) πλειοψηφία), να γίνουν καταλήψεις δυο μέρες τη βδομάδα, δηλαδή Τετάρτη και Πέμπτη αυτής της βδομάδας, καθώς και αυτής που μας πέρασε (λες να είναι συνταγή γιατρού για το Πανεπιστήμιο που ανέβασε πυρετούλι;).

Μπήκε λοιπόν πάλι λουκετό στις σχολές, μεσοβδόμαδα και κατά το πρότυπο της περσινής, επιστημονικά «αξιόλογης», χρονιάς. Αλλά δεν είναι αρκετό το κλειδαμπάρωμα των κτιρίων οπού γίνονται τα μαθήματα, θα πρέπει και να ΜΗ γίνονται μαθήματα πουθενά επί των πανεπιστημιακών εδαφών. ΠΟΥ-ΘΕ-ΝΑ. Ούτε στα χωράφια, ούτε πάνω στα δεντράκια, ούτε στα ενάερα και ευήλια πεζουλάκια και φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για τη κλιματιζόμενη θαλπωρή της Πανεπιστημιακής Βιβλιοθήκης!

Στην οποία Βιβλιοθήκη αποφάσισε ο Καθηγητής Διαφορικός να κάνει το μάθημα του χτες! Το συγκεκριμένο μάθημα είναι προγραμματισμένο για κάθε Τρίτη και Πέμπτη, αλλά μια η αργία της 25ης , μια η αργία της Αγίας Πολύξερης, μια η αργία της Αγίας Κατάληψης, έβλεπε ο καψερός να γίνεται η παράδοση (παραδοσιακά) μια φορά το διβδόμαδο (κι αυτό με τα κιάλια!)…
Αλλά λογάριαζε χωρίς τους καταληψίες του Μαθηματικού, που μυρίστηκαν τη «ζαβολιά» και κατέφτασαν ομαδικώς, να αποτρέψουν την παράνομη και καταληψιοσπαστική διεξαγωγή του μαθήματος.

* * *

Ομάδα φοιτητών: -«Κύριε Διαφορικέ δεν είναι καθόλου σωστό να κάνετε μάθημα ενώ η σχολή του Μαθηματικού βρίσκεται υπό κατάληψη!»
Καθηγητής Διαφορικός: -«Όχι παιδιά… Εσείς μπορείτε να κάνετε τη κατάληψη σας, αλλά στο χώρο του Μαθηματικού. Εδώ είναι βιβλιοθήκη και μπορούμε να κάνουμε μάθημα. Δεν μπορείτε να μας εμποδίσετε!»
Ο. Φ. : -«Δεν μπορείτε τη στιγμή που όλα τα μαθήματα στη σχολή δε γίνονται, εσείς να φέρνετε κρυφά φοιτητές στο χώρο του Πανεπιστημίου και να κάνετε μάθημα! Αυτό είναι άδικο για τους άλλους φοιτητές και δε μας αφήνετε να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα μας.»
Κ.Δ.: -« Παιδιά πρέπει να καταλάβετε ότι το μάθημα αυτό είναι μεταπτυχιακό και ότι εσείς μας αναγκάζεται να κουβαλιώμαστε εδώ πέρα για να γίνει. Όπως παλιά, επί τουρκοκρατίας, οι Έλληνες για να μάθουν γράμματα πήγαιναν στα κρυφά σχολειά, έτσι και γω τώρα αναγκάζομαι…»
Ο.Φ.: -«Σε άλλη περίπτωση αυτό που κάνετε για τη συμπλήρωση του μαθήματος θα ήταν αξιέπαινο αλλά τώρα δε μπορείτε να κάνετε το μάθημα στο χώρο του Πανεπιστημίου! Τι να σας πούμε πάτε σε καμιά καφετέρια!»
Κ.Δ. :-«Να πάτε εσείς στην καφετέρια! Εκεί είναι η θέση σας!»
Ο.Φ: -« Α! Σας παρακαλούμε! Δε μπορείτε να μας μιλάτε έτσι!»
Κ.Δ.: –« Κοιτάξτε παιδιά! Πηγαίνετε και αφήστε μας να κάνουμε τη δουλειά μας. Εγώ πάω και σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού και πουθενά η κατάσταση δεν είναι όπως αυτή του Ελληνικού Πανεπιστημίου, που κάθε τρεις και λίγο σταματάμε τη δουλειά μας!»
Ο.Φ.: –« Ναι… Εσείς μπορεί να πάτε στο εξωτερικό αλλά εδώ πρέπει να λειτουργείτε με βάση τα Ελληνικά δεδομένα και βάση τα όσα συμβαίνουν στην ελληνική κοινωνία!»
Κ.Δ.: -«Κοιτάξτε… Αυτό το εξάμηνο έχουν έρθει να παρακολουθήσουν μαθήματα ξένοι φοιτητές. Αυτό το μάθημα που διδάσκω τώρα το παρακολουθούν ένας Ολλανδός και μια Τσέχα… Τι θα πουν όταν γυρίσουν στην πατρίδα τους; Ότι πήγαμε σε Πανεπιστήμιο στην Ελλάδα και ποτέ δε κάναμε μάθημα, γιατί κάθε τρεις και λίγο βάζανε λουκέτο;»
Ο.Φ: -«Θα μπορούσατε να συμπληρώσετε το μάθημα μια άλλη μέρα, που η σχολή θα είναι ανοιχτή.»
Κ.Δ.:-« Μακάρι ν’ ανοίξει η σχολή, να επιστρέψετε στα μαθήματα σας, γιατί με το να τα χάνετε δε βγαίνει τίποτα. Να μπορώ και γω να κάνω άνετα τη δουλειά μου. Όσο για συμπληρώσεις θα χρειαστούν έτσι κι αλλιώς πολλές…»
Ο.Φ.:-«Θα μπορούσατε ν’ αναβάλετε το μάθημα για αύριο!»
Κ.Δ.:-«Όχι δεν πρόκειται ν’ αναβάλλω τίποτα, γιατί οι φοιτητές που κάλεσα ήρθαν και δε μπορώ να τους ταλαιπωρώ… Σας επαναλαμβάνω ότι εδώ είναι Βιβλιοθήκη και δε μπορείτε να κάνετε κατάληψη. Εγώ εδώ θα μπορούσα να έχω μια συζήτηση με τους φοιτητές μου, εσείς δε θα ‘πρεπε να έχετε κανένα πρόβλημα μ’ αυτό.»
Ο.Φ.: -«Σας είπαμε πού είναι το πρόβλημα…»
Κ.Δ.: - «Γεια σας παιδιά…»

* * *

Φοιτήτρια: - « Τόσα χρόνια στο Πανεπιστήμιο Πατρών, κοντεύω να πολιτογραφηθώ Πανεπιστημιανή… Και έχω φάει στη μάπα τόσες καταλήψεις όσα και τα εξάμηνα που εκτίω την αυτοεπιβεβλημένη ποινή μου.
Έχω χάσει πάμπολλες εξεταστικές μ’ αυτή την ιστορία της κατάληψης. Γιατί απ’ τη μια αποσυντονίζομαι, νιώθοντας ότι βρίσκομαι σε διακοπές διαρκείας και βουλιάζω ολοένα και περισσότερο στην τεμπέλικη αυταπάτη ότι οι εξετάσεις δε θα γίνουν ή ότι είναι ακόμα πολύ μακριά. Και απ’ την άλλη οι ίδιες οι εξετάσεις τυχαίνει πράγματι ν’ αναβάλλονται (για τον Σεπτέμβρη) ή να ματαιώνονται.

Νιώθω ότι το Πανεπιστήμιο όπως είναι (με καταλήψεις ή χωρίς) είναι μια αναμονή για τη διεξαγωγή ανούσιων εξετάσεων. Αν παραγίνουν καταλήψεις, δεν έχει να περάσεις κανένα μάθημα, οπότε σου μένουν αμανάτι και τα καμαρώνεις. Αν οι καταλήψεις είναι λίγες και σποραδικές (γιατί να μη γίνουν καθόλου δεν παίζει), τότε εξετάζεσαι στις τυπικές σημειώσεις, που αντιγράφεις απ’ τον πίνακα κατά τη διάρκεια των παραδόσεων του εξαμήνου.

Οπότε το Πανεπιστήμιο ουσιαστικά δεν υπάρχει, διότι δεν υφίσταται το πνεύμα και το πάθος που θα έπρεπε να αποπνέει ένα τέτοιο ίδρυμα.

Πνεύμα: επιστημονικό, ερευνητικό, φιλοσοφικό και καλλιτεχνικό, που να συνδέεται, να αντιμετωπίζει και να δίνει χρώμα στα ζητούμενα της Πολιτείας της Πάτρας.
Πάθος: όχι μόνο για το τυπικό μέρος της επιστήμης που σπουδάζει ο καθείς, αλλά και για τους πολίτες που θα γίνουν οι τελικοί αποδέκτες των εφαρμογών της. Πάθος δηλαδή για μια ανθρωποκεντρικής φιλοσοφίας επιστήμη και όχι μιας κενής περιεχομένου τυπολατρίας.

Αυτοί που θα μπορούσαν να έχουν τις ιδέες και τη δύναμη να κινήσουν μια τέτοια «μηχανή», δίνοντας νόημα και σκοπό στα (ουσιαστικά πια) διαβάσματα τους, είναι μόνο οι φοιτητές…
Όμως πρέπει να είναι Εκεί και όχι να κατεβάζουν τα ρολά και να φεύγουν.
Όσο για την αντίσταση που οφείλουμε στις «μεταρρυθμιστικές» κυβερνήσεις…
Την απάντηση την έχουν δώσει προ πολλού οι σχιστομάτηδες.»

Υ.Γ.: Καλά… Πιστεύει κανείς με τα σωστά του ότι μια τόσο άκοπη «αντίσταση», όπως αυτή των καταλήψεων, μπορεί να αποφέρει καρπούς;

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ: ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΑΣΗ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ - ΠΟΛΗΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ (βασισμένη στο χτεσινό σχόλιο του Μορφέα)

- Έτσι είναι ... Δυστυχώς οι φοιτητές, όχι μόνο στην Πάτρα, έτσι αντιμετωπίζονται: Ως τουρίστες. Δε δίνονται κίνητρα ώστε κάποιοι φοιτητές να παραμείνουν, να δουλέψουν μετά τις σπουδές τους, να κάνουν οικογένεια, να ζήσουν.
- Σα να μου φαίνεται, ότι πας να βγάλεις λάδι τους φοιτητές. Διότι η κλάση τους όχι μόνο αντιμετωπίζεται έτσι, αλλά έτσι αντιλαμβάνονται και οι ίδιοι τον εαυτό τους. Σχεδόν κανείς δε κάνει το παραμικρό, για να δείξει ότι τα κοινωνικά προβλήματα του τόπου που κατοικεί, είναι και δικά του προβλήματα… Ότι το πρόβλημα της ανάπτυξης της πόλης, είναι και δικό του πρόβλημα. Ένα πρόβλημα – ευκαιρία, για να δοκιμάσει τις νεανικές δυνάμεις του.
>Μα ακολουθώντας μια τέτοια λογική τουριστικής αμεριμνησίας, αποκτούν ψυχή τουρίστα. Και αν κρίνω απ’ τη σημερινή κατάσταση της χώρας – καφετερίας, του κράτους της αναξιότητας, της χώρας με «βαριά» βιομηχανία τον τουρισμό, του κράτους των πτυχιούχων σερβιτόρων, αυτή η ψυχή τους ακολουθεί και στην μετέπειτα ζωή τους. Την έχουν συνηθίσει, την έχουν βολευτεί, είναι σούπερ ανατομική βρε αδερφέ: Δεν έχει βάρος και δε καμπουριάζεις φορώντας την.
- Δεν έχεις δίκιο να είσαι τόσο σκληρή! Μόλις χτες πολυάριθμοι αναρχικοί φοιτητές διαδήλωσαν, διαμαρτυρόμενοι για την άθλια αντιμετώπιση των μεταναστών, από αστυνομικούς, λιμενοφύλακες και την κρατική εξουσία! Και όχι μόνο αυτό, αλλά και είναι πρόθυμοι να παν να διαδηλώσουν κι αλλού, με αφορμή την δολοφονία ενός 45αχρονου αλβανού μετανάστη στο Αμύνταιο Φλώρινας, από μπάτσο που… σκόνταψε και όλως τυχαίως το όπλο εκπυρσοκρότησε, βάλλοντας το θύμα.
> Και εκτός αυτού υπάρχει και η δράση των φοιτητών – ποδηλατιστών που με πορείες (την 1η Παρασκευή κάθε μήνα) και με έντυπη ενημέρωση του κοινού, διαμαρτύρονται για την ανυπόφορο πρόβλημα του κυκλοφοριακού στην Πάτρα, τους ‘βομβαρδισμένους’ δρόμους, την έλλειψη ποδηλατικών λωρίδων, την απαίδευτη και συνεπώς ασυνείδητη συμπεριφορά των αυτοκινητιστών.
- Ναι φίλε… Καταλαβαίνω πολύ καλά τη χρησιμότητα όλων αυτών των διαδηλώσεων και των εντύπων ενημερώσεων. Αφυπνίζουν όσους έχουν τ’ αυτιά, τα μάτια και τη καρδιά ν’ αφυπνιστούν. Οι λοιποί κορνάρουν βρίζοντας, που τα κωλόπαιδα ξαναμπλόκαραν τους δρόμους.
- Χα χα! Μπορεί να κορνάρουν…όμως παρόλα αυτά, δημιουργείται ένα κλίμα κατακραυγής και αντίστασης απέναντι σε όσους καταπιέζουν την καθημερινότητα του Ανθρώπου. Το μήνυμα αιωρείται στον αέρα, ότι είμαστε εδώ, παρακολουθούμε τις συνταγματικώς κατοχυρωμένες ανομίες σας και το μάτι του ‘Μεγάλου Αδερφού’, δεν πιάνει χαρτωσιά μπροστά στα δικά μας μάτια.
- Μήπως το μήνυμα που αιωρείται για πολύ καιρό στον αέρα, τελικά αποδεικνύεται μια ατάκα – φούσκα; Μια ατάκα τόσο κοινή, δεδομένη, προβλεπόμενη, που κανέναν πια δε συγκινεί, κανέναν δεν παρασύρει. Στο κάτω κάτω κι αν έχουν γίνει διαδηλώσεις για τους μετανάστες, η κατάσταση όχι μόνο δε βελτιώθηκε, αλλά έχει χειροτερέψει αισθητά: Οι μετανάστες τους οποίους ΔΕΝ υποδέχεται η Πάτρα έχουν αυξηθεί σε αριθμό, ενώ ο ηλικιακός μέσος όρος όλο και μικραίνει.
- Και τι προτείνεις δηλαδή; Να βρούμε νέα, πιο συγκινητικά συνθήματα, μπας και παραξενευτεί στο άκουσμα τους, κανένα αυτί παραπάνω; Ή μήπως το ‘Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι’ έχασε τη διαχρονικότητα του, τόσο που ούτε το αυτί των μπάτσων δεν ιδρώνει;
- Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι ότι καλά είναι τα συνθήματα και οι διαδηλώσεις και η ενημέρωση, μα ο εχθρός την έχει μεγαλύτερη, πιο φαντασμαγορική και πιο ύπουλη… την ενημέρωση βεβαίως, βεβαίως… Για να γίνει ένα σύνθημα κατανοητό πρέπει να συνοδεύεται από πράξη. Όχι βέβαια από βίαιη πρακτική συνοδεία, που ουσιαστικά στρέφεται εναντίων των «Ξένων, μεταναστών, αδερφών μας». Αλλά από πρακτική που θα ωφελήσει άμεσα τους μετανάστες.
- Σαν τι είδος πρακτικής να επιδείξουν οι φοιτητές; Σάματις έχουν τα μέσα, να υλοποιήσουν κάτι;
- Σαφώς και έχουν! Την επιστήμη τους, τη ψυχή και τα χέρια τους. Έχουν μυαλό, έχουν ιδέες… (Αλήθεια πόσο μυαλό περνάει απ’ τις σχολές, κοινωνικά ανεκμετάλλευτο! Πόσες ιδέες δε γεννήθηκαν ποτέ, γιατί κρίθηκαν ανεπιθύμητες; )
> Σάμπως δε θα μπορούσαν απ’ το τμήμα των πολιτικών μηχανικών, να κάνουν μια μελέτη, ένα σχέδιο, για ένα πρότυπο κέντρο υποδοχής μεταναστών και να συνδιαλαγούν με την πολιτεία, την υλοποίηση του;
Ή φοιτητές της ιατρικής δε θα μπορούσαν να έχουν λόγο για τις συνθήκες υγιεινής που θα πρέπει να υπάρχουν και την πρόληψη μετάδοσης ασθενειών;
Ή ψυχολόγοι και κοινωνιολόγοι να παρέχουν ηθική στήριξη και πολιτισμική ενημέρωση;
Ή απ’ το παιδαγωγικό να υπάρχει μια στοιχειώδη διδασκαλία τις γλώσσας;
- Και οι μαθηματικοί τι θα κάνουν;
- Χα! Ώστε ειρωνεύεσαι ε; Μην ανησυχείς και έχουν μπόλικη οργανωτική δουλειά να κάνουν και ίσως να ήταν απαραίτητο να μοντελοποιήσουν το προφίλ των μεταναστών, ώστε η βοήθεια να είναι πιο εύκολη. Βέβαια πάντα ενέχεται ο κίνδυνος τα μοντέλα να χρησιμοποιηθούν για λάθος λόγους ή λόγω αυτονόητης δυσπιστίας να είναι ψευδή και συνεπώς άχρηστα…
- Σα να λέμε κατά σένα, μια Ιδανική Πανεπιστημιακή Πολιτεία, δε μπορεί να υπάρξει αν δεν αλληλεπιδρά με την Πόλη της Πάτρας, ε;
- Ούτε πραγματικά προοδευτικό Πανεπιστήμιο μπορεί να υπάρξει, ούτε φοιτητές – επιστήμονες. Το Πανεπιστήμιο αποκομμένο απ’ την κοινωνία, θα παραμένει στείρο και καταπιεστικό και οι φοιτητές του, θα φέρουν το τίτλο του τουρίστα, για μια ζωή.
Αλλά το πραγματικό απόκτημα μιας τέτοιου είδους αλληλεπίδρασης ξέρεις ποιο είναι;
- Το ότι θα αποκτήσουν χρήσιμη εμπειρία πρακτικής εφαρμογής της επιστήμης τους, αναζωπυρωμένο ενδιαφέρον για παραπέρα μελέτη, κοινωνική ευαισθησία, φιλοσοφική διάθεση… Πολλά θα ‘ναι τ’ αποκτήματα τους. Πολλά επίσης θα ‘ναι και τα οφέλη της Πάτρας… Κι ίσως πιο αισιόδοξα, μια ολοκληρωτική μεταστροφή της λαϊκής συνείδησης.
- Σύμφωνοι! Αλλά πάνω απ’ όλα οι φοιτητές αποκτούν την αυτοπεποίθηση και την ετοιμότητα για αυτόνομη δράση. Μιας δράσης που δε προσμένει κανενός αφέντη το κέλευσμα ή τον προγραμματισμό. Κάνεις πράγματα, ιδρώνεις, εργάζεσαι ουσιαστικά για σένα και για τους συμπολίτες. Δε γίνεται το αίμα σου μαγιά, για κανενός μασκαρά τοκογλύφου το κεφάλαιο.
- Τι να τα κάνεις; Τέτοια πράγματα δε γίνονται. Είναι καταδικασμένα να παραμείνουν σε φανταστικές σφαίρες… Συ θα τις πετάς ψηλά και αυτές θα κάνουν χιόνια. Θα ‘ναι απ’ το κουρνιαχτό που σηκώνουν τα πόδια των αδικημένων. Άδικα τα συλλογιέσαι. Το μυαλό όλων είναι στη μάσα!
- Ναιαιαι… Στη μάσα. Η μάσα όμως καταλήγει μπούμερανγκ. Διότι αν περιμένεις αραχτός ή γινόμενος γραναζάκι στη μηχανή άλλου, είναι φυσικό να κακοπληρώνεσαι, οπότε χαιρέτα μου τη μάσα. Επιπλέον νιώθεις φριχτή ανία, μεμψιμοιρείς (το εθνικό μας σπορ) και καταφεύγεις σε υποκατάστατα ζωής.
- Εγώ πάντως ένα βλέπω, πως πας να κάνεις κάτι, κάτι έξω απ’ το ρεύμα και βρίσκεις και τον μπελά σου από πάνω.
- Ε και; Στο κάτω κάτω γιατί ζεις; Για ν’ ακολουθήσεις τα τετριμμένα και να κυλάς τα λιθάρια που άφησε κληρονομιά ο μπάρμπας σου ο Σίσυφος;