Πανέμορφα μου Πάμφιλα και Βίγλα και Νησέλια

Videoclip του τραγουδιού μου "Πανέμορφα μου Πάμφιλα και Βίγλα και Νησέλια" , με bonus περιήγηση στην περιοχή των Παμφίλων.

Lyrics:

Πανέμορφα μου Πάμφιλα και Βίγλα και Νησέλια,

που 'χετε δρόμους να γυρνούν, τα πιο καλά μουρέλια.

Κι έχουν οι δρόμοι χαραχτεί, μέσα σε ελαιώνες, μα στ' ακρογιάλι πριν σωθούν, προβάλουν αμπελώνες.

Πανέμορφα μου Πάμφιλα και Βίγλα και Νησέλια, μες τη γαλάζια θάλασσα, κουλ'μπούσει τα σμιρνέλια.

Είναι οι λόφοι απαλοί, πνιγμένοι στις μπουλάδις, και καταλήγουν ατραντέ, σ' άμμο ψιλή κουβάδις.

Πανέμορφα μου Πάμφιλα και Βίγλα και Νησέλια, μέσα στην άμμο βόσκουνει, κοπαδιαστά, σπαρέλια.

Ο Ποσειδώνας όργωνε θαλασσινά λιβάδια, στην αμμουδιά δεμάτιαζε, τα φύκια μ’ αγριάδα.

Πανέμορφα μου Πάμφιλα και Βίγλα και Νησέλια, ανάκλιντρα μου στρώσανει δροσάτα μελτεμέλια.

Στάζει το κρίταμο ευωδιά, αλμύρα το αλμυρίκι, καλάμια θροΐζουν κι απαντούν στο ζωηρό τζιτζίκι.

Πανέμορφα μου Πάμφιλα και Βίγλα και Νησέλια, τον νου μου ειρηνεύουνε, σα σκαν τα κυμματέλια.

Μες τα δρομέλια του χωριού, παλιά αρχοντιά προβαίνει, πύργοι τα σπίτια, κάνουν ματ, κι ο βασιλιάς πεθαίνει.

Πανέμορφα μου Πάμφιλα και Βίγλα και Νησέλια, στη βρύση τη μαρμάρινη, δροσίστηκαν μουτρέλια.

Αντίκρυ η νήσος Πάμφυλλον, στη Σκάλα των Παμφίλων, είθε γλάροι πάντα να χαίρονται, της ερημιάς τον ήχον.

Πανέμορφα μου Πάμφιλα και Βίγλα και Νησέλια, χαλάλι ο ήλιος κάνει φως, φέγγουν σα διαμαντέλια.

Στίχοι - Παραγωγή: "Σμέρνα"

Αύγουστος 2026

Η Ερεσός, το Φράγμα, το Φεστιβάλ Ελεύθερης Παραλίας και η Διευρυμένη Πραγματικότητα

 Στο βίντεο αυτό διηγούμαι πώς εφευρέθηκαν οι Μιγαδικοί Αριθμοί και στη συνέχεια κινούμαι στην Ερεσό και στη λίμνη που δημιούργησε το φράγμα της περιοχής, σε ένα Μιγαδικό επίπεδο. Σε μια διευρυμένη (με φαντασία) πραγματικότητα.

Επιπλέον τραγουδάω με τη βοήθεια της αi την (διευρυμένη) φύση της λίμνης της Ερεσού. Κλείνω με μικρά αποσπάσματα από κομμάτια που έπαιξαν οι μουσικοί και οι μπάντες, που συμμετείχαν στη συναυλία του Φεστιβάλ Ελεύθερης Παραλίας Ερεσού 2026.

Ερεσός. Πάνω στη λίμνη. Τρέχει ποτάμι γάλα και μέλι. Ο βοριάς σηκώνει κύμα. Τα ψάρια απευθείας μέσα στη βάρκα πηδάνε. Στα δίχτυα δε θέλουν να πιαστούν. Ερεσός. Πάνω στη λίμνη. Οι πελεκάνοι κι οι πελαργοί τα πάνε πρίμα. Στις λυγαριές προσφεύγουν να κρυφτούν. Που χορηγία άρωμα, κάνουν στο καλοκαίρι. Ερεσός. Πάνω στη λίμνη. Ο λύκος, τα πρόβατα οδηγεί με μαεστρία. Σε μονοπάτι αεράτο, κατάφυτο βελανιδιές. Με θέα έξοχη στο κάστρο του θεού του. Ερεσός. Πάνω στη λίμνη. Οι πλάτανοι θεριεύουν στο λαγκάδι. Πράσινο κάνουν το φως και το γλυκαίνουν. Κάτω στον ίσκιο τους κάθεται η πεζοπόρα. Σε μια διευρυμένη πραγματικότητα, παγωτό φράουλα θα ‘τρωγε τώρα. Ερεσός. Πάνω στη λίμνη. Υδρόβια πουλιά στολίζουν τα ξερόκλαδα. Δράκοι και δεινόσαυροι απ’ ένα μυθικό παρελθόν. Χαίρονται πάλι τη ζεστασιά της ζωής. Και σπάνε πλάκα τρομάζοντας τις πάπιες. Ερεσός. Πάνω στη λίμνη.

Σε μια διευρυμένη πραγματικότητα, τα πάντα είναι δυνατά, ξεκάθαρα και απλούστερα. Και φόβος δεν υπάρχει.

Γιορτές στη Μυτιλήνη

Videoclip για το τραγούδι μου "Γιορτές στη Μυτιλήνη".

Γιορτές,

σε συνάντησα εχθές και μου είπες τη χαρά σου, τα λαμπρά τα όνειρα σου. Γιορτές, κόβω βόλτες μες στο χθες, στην αγορά της Μυτιλήνης, πού πουλάνε κάρτες λήθης; Γιορτές, τι σου δώσαν και τι θες, ποια απ’ τα δώρα θα κρατήσεις, ποια θ’ αφήσεις, δε θ’ ανοίξεις. Γιορτές, βγες απ’ το κάστρο σου και δες, πως οι δράκοι φύγαν όλοι, πως στρωθήκαν λεωφόροι. Γιορτές, είναι οι ανοιχτές σου οι πληγές, στην πλατεία στέκουν μόνοι, στα πανό γράφουν οι πόνοι. Γιορτές, παίξε στο θέατρο και πες, τα πιο αστεία παραμύθια, που σου συνέβησαν στ’ αλήθεια. Γιορτές, τη διάβαση πέρνα και μπες στο καράβι που σαλπάρει, μέχρι Πειραιά σε πάει. Γιορτές. Είναι οι νύχτες φωτεινές, Τ’ αστεράκια - φαναράκια, στα ουράνια τα δρομάκια. Γιορτές, οι πύλες είναι ανοιχτές, μες στο πάρκο, άλλη χώρα, ονείρου μαγικού η ώρα. Γιορτές, ο κόσμος ένα καρουζέλ, στ’ αλογάκι σου κρατιέσαι, μια γελάς και μια χτυπιέσαι. Γιορτές, πατινάρεις και μου λες, η λεπίδα πως χαράζει και τον άγριο πάγο σπάζει. Γιορτές, κουρδίζουν πάλι τις χορδές, πάνω στο πάλκο για ν’ ανέβεις, με swing φιγούρες να χορεύεις.

Σμέρνα 12 : 25

Το λούκι, ο Ύμνος της Σμέρνας, τραγουδισμένος λαϊκά

  Όταν πριν καμιά εικοσαετία έγραφα το "Το λούκι" δεν φανταζόμουν ότι οι στίχοι του θα ίσχυαν μέχρι σήμερα, κάθε μέρα, στο 100%.

Πρόκειται για κρατικό ύμνο.

Έπρεπε να περάσουν όμως τόσα χρόνια, για να μπορέσω σήμερα με τη βοήθεια της ΑΙ να μελοποιήσω τους στίχους (η Suno AI τα κατάφερε αρκετά καλά) και να φτιάξω και ένα συνοδευτικό video clip (η OpenArt AI είχε ένα πιο απλοϊκό αποτέλεσμα λόγω απειρίας μου).

Enjoy ! "Το λούκι (Λαϊκό)"

Ιγνιμβρίτης - ραπ τραγούδι

 Στο παρακάτω βίντεο τραγουδάω για τον Ιγνιμβρίτη, το ηφαιστειακό πέτρωμα της περιοχής του Πολιχνίτου, που η σοφία του ανθρώπου που λειτουργεί απόλυτα εναρμονισμένος με το περιβάλλον του, αξιοποίησε στο έπακρο, για να κατοικήσει, να πιεί, να φάει, να κινηθεί με άνεση, να εκφραστεί καλλιτεχνικά...

Δύο χρόνια αργότερα το θαύμα της ΑΙ με βοήθησε να βάλω μουσική στο τραγούδι μου...

Ιγνιμβρίτης

 

Ω τι πέτρωμα είν’ αυτό; 

Μένω με το στόμα ανοιχτό. 

Έχτισα το σπίτι μου γερό. 

Σκάλισα στολίδια όνειρο.

 

Ω τι πέτρωμα είν’  αυτό; 

Νιώθω τρικυμία στο μυαλό. 

Έχτισα πηγάδι για νερό. 

Ανέβαζα κουβάδες για καιρό.

 

Ω τι πέτρωμα είν’  αυτό;

Στέριωσα το κτήμα μου μ’ αυτό. 

Βάσταξα το χώμα στο βουνό. 

Έθρεψα λιόδέντρα για καρπό.

 

Ω τι πέτρωμα είν’  αυτό;

Πάτωσα το δρόμο μου μ’ αυτό. 

Θεμέλιωσα σχολείο στο χωριό. 

Έμαθα τι πέτρωμα είναι αυτό. 

 

Ω τι πέτρωμα είν’  αυτό;

Μέσα μου πονώ από θαυμασμό. 

Σπάταλη η γη, πέτρες κερνάει. 

Το χέρι δουλεύει και τις κεντάει.

 

Ω τι πέτρωμα είν’  αυτό; 

Νιώθω τρικυμία στο μυαλό. 

Άκου τη καρδιά!  Σφυροκοπάει. 

Σφιχτή ξερολιθιά, που δε χαλάει.

 

ΣΜΕΡΝΑ

Σκοτεινή πόλη - ραπ υπογείου

 

Ήτανε η πόλη μαύρη σκοτεινή                                             

δε μπορούσες να ‘βρεις κάποιον να σου πει…

Να σου πει… το μέλλον τι εστί.

Ζούσαμε τα μούτρα σε κάτι υπόγεια

που μόνο η λέξη μούχλα ήτανε γι’ αυτά.

Ερχόταν κάθε μήνα μια άσχημη κυρά

 και άπλωνε το χέρι ζητώντας μας λεφτά.

Μα ‘μεις τα φτωχαδάκια της λέγαμε no  no

μια άλλη μέρα να ‘ρθεις που έχουμε καιρό.

Μα ήρθε μια πρωία που εγώ τα μπέρδεψα  

και έβλεπα τον ήλιο να βγαίνει δυτικά.

Μου λέγαν οι φιλάρες πως παραλογισμέ

πως κάπου μέσα μου βαθειά… τα έχω πηδημέ.

Μου κάνουν τις  νταντάδες, μου φέρανε γιογιό

και ένα θεογκόμενο να κάνει το γιατρό.

Ανάβουν τα λαμπάκια μου, μου έρχεται νταμπλάς

και έχω και τον Μήτσο να λέει πρακτικά...

«Φταίει το σύστημα για ότι σου συμβαίνει.

 Φταίει το σύστημα που ακόμα σε τρελαίνει.»

Τα νεύρα μου τεντώσανε θα γίνω οθωμανός

και θα εξισλαμίσω το κάθε χριστιανό.

Να κάνω μια στάση τώρα για φραπέ

στο κόσμο που ‘ναι μαγικός να μπω για λίγο, ναι;

Κι άμα σου γουστάρει μπες τώρα και συ

μόνο μη καθίσεις γιατί θα σιχαθείς .

Το νόημα το έπιασα επιφανειακά

και είναι αυτό που μου ‘δωσαν να φάω τ’ αφεντικά.

Η κόκα κάνει τη ζωή, το σεξ την ευτυχία

καλωδιώσου στο internet να δεις μια συνουσία.

Κι αν δε με πιστεύετε ελάτε σ’ αυτή τη πόλη

που ο ήλιος βγαίνει δυτικά κι η ανάσα σου παγώνει. 

"Σμέρνα" τεύχος  -514 Ν.Μ.Ε.Π

Στο δρόμο για τη Μελίντα ...

Στο δρόμο για τη Μελίντα

 

Στην άκρη γκρεμού

άγριου νου

δρόμος γυρίζει σε στροφές.

Από πέτρα σαθρή

που ολημερίς

ταΐζει χρώμα τις ελιές.

 

Πρασινωπό.

Άνεμος – φως

ασήμι αφρίζουν στις κορφές.

 

Κι αυτό κυλά

σ’ αλμυρή απλωσιά,

θάλασσα που ελαφρύνει τις στεριές.

 

Στην άκρη γκρεμού,

αδάμαστου νου,

δρόμος σφυρίζει στις στροφές.

 

 Αέρας τραχύς,

δροσιά της ψυχής,

γεράκια ζυγιάζουν ματιές.

 

Στα κρέμνα σωρό

τα σκίνα χορό

τσακίζουν κι ευωδιάζουν οι εποχές.

 

Που απ’ το δρόμο περνούν

και της βρύσης κερνούν

νερό που δε σβήνει τη δίψα ποτές.

 

                         ΣΜΕΡΝΑ _7:17

  Ένα άλλο έργο της έκθεσης είναι το παρακάτω, που συντίθεται από τέσσερα πινακάκια.
Τα τοπία που αναπαριστούν τα συναντά κανείς οδεύοντας από Πλωμάρι προς Μελίντα.
Τραβώντας το δρόμο που περιγράφει το ποίημα.

 

Του μλαρ' , του μλαρ' ... Του χάσαμι του μλαρ' πατριώτηηηη

Το τραγούδι - παραδοσιακό Πλωμαρίτικο της αποκριάς -  σε κόμικς ...

Η έμπνευση για το έργο μου ήρθε όταν ζητήθηκε απ' την ομάδα ζωγραφικής
να ζωγραφίσει  καμβάδες για να ντύσουν ένα φορτηγό για το καρναβάλι του Πλωμαριού ...
Ιδού το αποτέλεσμα της δουλειάς μου...

 

Ρεμπέτικο - Το τραγούδι του μπαγλαμά

 

Ο πίνακας ονομάζεται «Ρεμπέτικο – Το τραγούδι του μπαγλαμά»

Είναι λάδι , διαστάσεων 70 x 60 cm
και ολοκληρώθηκε 29 / 3 / 2015
Περιγράφεται δε πλήρως απ’ το παρακάτω ποίημα.

 

Το τραγούδι του μπαγλαμά

 Χρώμα της Ανατολής , χρυσάφι αυγινό,

η σκάλα της αυλής πάει στον ουρανό.

 Πα’ στις χορδές μου παύεις κάθε κρυφό καημό,

απ’ τη ψυχή ξορίζεις πανάρχαιο θυμό.

 Χρώμα της Ανατολής, χρυσάφι αναλυτό,

γεράνι φυτρωμένο σε τενεκέ παλιό.

 Ο ανάλαφρος αγέρας φουσκώνει μου τη καρδιά,

να νταγιαντώ βοήθα την τόση ομορφιά.

Χρώμα της Ανατολής , αλλοτινού καιρού,

χρόνος πετρωμένος σε χάντρες κομπολογιού.

 Στο πάτωμα προβάλει του μουσουργού η σκιά,

στα χέρια να με πάρει, μ’ ατέλευτο σεβντά.

 Χρώμα της Ανατολής, προμήνυμα  γλυκό,

ψαθάκι αφημένο, άσκεπο σερνικό.

Την αντρειά  δε χάνω , που δίνει μου η αυγή,

στου κόσμου την απάτη, φτηνή χλαπαταγή.

Χρώμα της Ανατολής , χρυσάφι αυγινό,
η σκάλα της αυλής τραβά για ουρανό.

  Σμέρνα  30 : 3 :2015

Τα Φρούτα...

  Λοιπόν εδώ να - στου Πλουμάρ’ – γίνονται μαθήματα ζωγραφικής και πάω…

Γιες σερ! Παίρνω τα πινέλα μου, τους καμβάδες μου, τις λαδομπογιές μου και τσουπ κάθε Παρασκευή απόγευμα, για ένα διωράκι, δημιουργώ. Καλά, δε δημιουργώ μόνο τις Παρασκευές , αλλά κι άλλες μέρες ,διότι διαφορετικά δε θα μου ‘φταναν ούτε 10 Παρασκευές με τους ρυθμούς μου, σμέρνας ντε, για να ολοκληρώσω έργο.   
  Στήνει η δασκάλα το σκηνικό και μεις  (είμαστε μπόλικες, μπογιά να ‘χουμε) το απαθανατίζουμε δόξα και τιμή από διαφορετική οπτική γωνία .  
Απ’ την δικιά μου γωνιά , αριβάρουν και καμαρώνουν κι άλλα πράματα στο σκηνικό.

Το ‘ χουν αυτό τα πραγματικά σκηνικά, γίνονται ο σκελετός πάνω στον οποίο σαρκώνεται η φαντασία…

 

Ιδού η σύνθεση λοιπόν...

                    

 

 Ιδού και ο πίνακας (35 x 45 cm) ...

 

Κόκκινο καρό τραπεζομάντιλο,

σκακιέρα πρόχειρη , για παιχνίδι άναρχο.

Όπως είναι όλα τα παιχνίδια τελικά,

όπου όλων των ειδών τα φρούτα παίρνουν μέρος:

Ένα πράσινο μήλο που εκδικήθηκε τη Χιονάτη ,

κι ακόμα ένα κόκκινο, χωρίς απώλειες.

Ένα χοντρό αχλάδι , μια μακριά μπανάνα, ένα χνουδωτό ροδάκινο.

Κι ακόμα, ένα πορτοκάλι που παριστάνει τον ήλιο

πίσω από μια καμένη βασίλισσα και έναν από καιρό πεσμένο βασιλιά.

Και συ που με βλέμμα αθώο , ετοιμάζεις  σκανταλιά,

κάνε την όσο προλαβαίνεις, πριν γίνεις ένα απ’ τα φρούτα στο τραπέζι μας.        

 

 

 

 

 

 

 

Κατερίνα Γώγου (εικονογραφημένο ποίημα)

Πέρασε τόσος καιρός και επιστρέφω με ένα εινογραφημένο ποίημα της Κατερίνας Γώγου;
Οποία αισιοδοξία θα μου πεις... Αλλά έτσι είναι τα πράγματα. Εμένα η αισιοδοξία μου βγαίνει ανάποδα, είναι κρυφή.