Εν αρχή ην η κρίση - ANIMATION

 Μεταφορά του comic μου "Εν αρχή ην η κρίση" σε animation με την χρήση ποικίλων εργαλείων ΑΙ και εφαρμογών.

Το έργο "Εν αρχή ην η κρίση" δημιουργήθηκε το 2010 και μιλάει για τους στυγνούς εξουσιαστές αυτού του κόσμου, τον πόλεμο, την εκμετάλλευση, την φτώχια και την προσφυγιά. Αναρωτιέμαι πώς στο καλό είναι τόσο επίκαιρο.

Δύσκολα τα πράματα

 Με τη βοήθεια της ΑΙ έβαλα μουσική και πλάνα στο τραγούδι μου "Δύσκολα τα πράματα", το οποίο σημειωτέον  το έγραψα και το τραγουδούσα σ' αυτόν τον ρυθμό απ' το 2016. 

Δύσκολα τα πράματα.

Λήξανε τα θαύματα. Η καρδιά μου έσπασε κι η ψυχή ξενέρωσε. Έτσι όπως γυρνάς, πίκρα κουβαλάς. Σε σχέσεις αναλώνεσαι πέφτεις, μετά σηκώνεσαι. Γίνεται χαμός και δε βλέπω φως. Ακούω τον λυγμό σου και «πιάνω» τον καημό σου. Δύσκολα τα πράματα. Σφίξανε τα γάλατα. Φτωχή μου αξιοπρέπεια σε κήδεψαν μ’ ευπρέπεια. Πάρε το αλλιώς. Ο φόβος είναι εχθρός. Βγες από το πλήθος μη μείνεις μοναχός. Ένας ειν’ αυτός. Ο μόνος αδερφός. Είναι ο εαυτός σου για πάντα ο άνθρωπος σου. Δύσκολα τα πράματα. Μ’ οξύ γιατρεύω τραύματα. Πού με καταχώνιασα δε βρίσκω• και τη ψώνισα. Χτίζεις αυτοεκτίμηση με selfie διαφήμιση. Και μετράς αργότερα τα like στα ενδότερα. Νιώθεις υπερτίμηση μ’ αυτή τη διαφήμιση; Τα like υπό μάλης ξέρεις που να τα βάλεις. Δύσκολα τα πράματα. Σέρνε τα και τράβα τα. Φοβάμαι τη σκιά μου και ζω στην ερημιά μου.

Το λιοντάρι πίσω απ’ την πολυθρόνα

  Κάποτε, πριν πολλά πολλά χρόνια, όταν ήμουνα 5 χρονών, ένα χειμωνιάτικο βράδυ, καθόμασταν στην κουζίνα του σπιτιού μας η μάνα μου, ο αδερφός μου και γω.

Δεν θυμάμαι τι κάναμε, αλλά θυμάμαι το άσπρο φως απ’ το στρογγυλό κρεμαστό φωτιστικό, το τραπέζι, τη γερμένη τζαμόπορτα του δωματίου και τον μικρό μου αδερφούλη που θέλησε κάποια στιγμή να βγει και να πάει σε κάποιο άλλο δωμάτιο του σπιτιού.

Φυσικά πίσω απ’ τη τζαμόπορτα παραμόνευε το σκοτάδι και ο αδερφός μου φοβόταν να πάει μόνος του, εντούτοις η μάνα μου τον παρότρυνε να πάει, λέγοντάς του ότι δεν έχει τίποτα να φοβάται.

Αλλά εγώ για να τον τρομάξω περισσότερο και να διασκεδάσω του λέω:

“Στο μέσα δωμάτιο, πίσω απ’ την πολυθρόνα κρύβεται ένα λιοντάρι!”.

Ο αδερφός μου άρχισε να κλαίει τρομαγμένος και η μάνα μου τον παρηγορούσε λέγοντας του: “Μη την πιστεύεις λέει ψέματα. Αλλά κάτσε τώρα να δεις τι θα πάθει! Θα φοβάται και η ίδια να πάει μέσα, μη τυχόν και της ορμήσει το φανταστικό της λιοντάρι!”.

Εγώ φυσικά την αμφισβήτησα λέγοντας της: “Ναι σιγά μη φοβηθώ…” .

Όποτε αυτή μου λέει: “Άντε, για να σε δω, πήγαινε μέσα.”.

Έκπληκτη διαπίστωσα ότι δεν είχα και πολύ όρεξη να περιπλανηθώ στα μέσα δωμάτια, γιατί… κάτι σα να άκουγα να χαρχαλεύει στο θεοσκότεινο σαλόνι.

Φαντάσου τι εντύπωση μου έκανε αυτό το περιστατικό, για να το θυμάμαι μέχρι σήμερα! Πήγα να φοβίσω κάποιον, να τον αποτρέψω απ’ το να κάνει κάτι που ήθελε και κατέληξα να τρομάξω τον ίδιο μου τον εαυτό και να τον φρενάρω απ’ το να κάνει το ίδιο πράμα που ήθελε το “θύμα” μου, δηλαδή να κινηθώ μέσα στο υπόλοιπο σπίτι. Αυτά παθαίνει κανείς όταν προσπαθεί να φοβίσει τους άλλους, να τους αποτρέψει απ’ το να κάνουν αυτά που θέλουν, απ’ το να εκφράσουν αυτά που θέλουν, απ’ το να δημιουργήσουν αυτά που θέλουν. Στερεί απ’ τον ίδιο του τον εαυτό την ελευθερία κίνησης, έκφρασης και δημιουργίας. Και όσο πιο πολύ εκφοβίζει, τόσο πιο ασφυκτικά αυτοπεριορίζεται. Και αυτή είναι η αυτοδίκαιη τιμωρία του.

(Εμπνευσμένη απ' το παραπάνω συμβάν έγραψα ένα τραγούδι για τον εκφοβισμό. Για το πόσο ύπουλα ενεργούν οι εκφοβιστές, προσπαθώντας να ανακόψουν την εξέλιξη των δημιουργικών ανθρώπων και για το πόσο μπούμερανγκ τους γυρίζει όταν τελικά κανείς δεν τους λαμβάνει υπόψη και αποκαλύπτεται η μικρότητα και η αδυναμία τους.)

"Το λιοντάρι πίσω απ' την πολυθρόνα"

Μια φορά και έναν καιρό, σ’ ένα σαλόνι σκοτεινό, ένα λιοντάρι παραμόνευε, αθώα παιδάκια στόχευε. Πίσω απ’ την πολυθρόνα. Ένα παιδάκι η Μισέλ, να τραγουδά, πως ήθελε! Μα το λιοντάρι έλεγε και τα μουστάκια του έγλυφε: “Τι φάλτσα που ‘σαι βρε Μισέλ!” Πίσω απ’ την πολυθρόνα. Άλλο παιδάκι ο Παντελής, να παίζει θέλει μουσική. Μα το λιοντάρι έλεγε και τα νυχάκια του έβαφε: “Πώς γρατζουνάς βρε Παντελή, έτσι δεν παίζουν μουσική.” Πίσω απ’ την πολυθρόνα. Πιο κει κι άλλο παιδί, η Μαίρη η αθλητική. Να τρέχει θέλει πιο πολύ, απ’ του ανέμου την πνοή. Μα το λιοντάρι έλεγε και την ουρά του έσερνε: “Με τέτοια πόδια δεν μπορείς, να τρέξεις Μαίρη αθλητική.” Πίσω απ’ την πολυθρόνα. Κι άλλο παιδί συλλογισμούς, να κάνει μαθηματικούς, απλό του είναι με αριθμούς, κόσμους να φτιάχνει μαγικούς. Μα το λιοντάρι έλεγε και την κεφάλα του έξυνε: “Πού πας βρε Στέλλα, δεν μπορείς με αριθμούς να πορευτείς.” Πίσω απ’ την πολυθρόνα. Έν’ άλλο παιδί που ‘χει καρδιά, από τον κόσμο πιο πλατιά, γράφει αγάπης γράμματα, της καλοσύνης άσματα. Μα το λιοντάρι έλεγε και τη χολή του έβγαζε: “Η αγάπη είναι για τους χαζούς, χαλβά Νικήτα μου. Μ’ ακούς;”. Πίσω απ’ την πολυθρόνα. Μα τα παιδάκια έχουν μυαλό, πείσμα και θάρρος θαυμαστό, αυτά που θέλουν τα μπορούν, πράξη τα κάνουν και απορούν, πώς μια γατούλα για καιρό, θεριό τους φάνταζε σωστό, πίσω απ’ την πολυθρόνα.

Γιορτές στη Μυτιλήνη

Videoclip για το τραγούδι μου "Γιορτές στη Μυτιλήνη".

Γιορτές,

σε συνάντησα εχθές και μου είπες τη χαρά σου, τα λαμπρά τα όνειρα σου. Γιορτές, κόβω βόλτες μες στο χθες, στην αγορά της Μυτιλήνης, πού πουλάνε κάρτες λήθης; Γιορτές, τι σου δώσαν και τι θες, ποια απ’ τα δώρα θα κρατήσεις, ποια θ’ αφήσεις, δε θ’ ανοίξεις. Γιορτές, βγες απ’ το κάστρο σου και δες, πως οι δράκοι φύγαν όλοι, πως στρωθήκαν λεωφόροι. Γιορτές, είναι οι ανοιχτές σου οι πληγές, στην πλατεία στέκουν μόνοι, στα πανό γράφουν οι πόνοι. Γιορτές, παίξε στο θέατρο και πες, τα πιο αστεία παραμύθια, που σου συνέβησαν στ’ αλήθεια. Γιορτές, τη διάβαση πέρνα και μπες στο καράβι που σαλπάρει, μέχρι Πειραιά σε πάει. Γιορτές. Είναι οι νύχτες φωτεινές, Τ’ αστεράκια - φαναράκια, στα ουράνια τα δρομάκια. Γιορτές, οι πύλες είναι ανοιχτές, μες στο πάρκο, άλλη χώρα, ονείρου μαγικού η ώρα. Γιορτές, ο κόσμος ένα καρουζέλ, στ’ αλογάκι σου κρατιέσαι, μια γελάς και μια χτυπιέσαι. Γιορτές, πατινάρεις και μου λες, η λεπίδα πως χαράζει και τον άγριο πάγο σπάζει. Γιορτές, κουρδίζουν πάλι τις χορδές, πάνω στο πάλκο για ν’ ανέβεις, με swing φιγούρες να χορεύεις.

Σμέρνα 12 : 25