Το λιοντάρι πίσω απ’ την πολυθρόνα

  Κάποτε, πριν πολλά πολλά χρόνια, όταν ήμουνα 5 χρονών, ένα χειμωνιάτικο βράδυ, καθόμασταν στην κουζίνα του σπιτιού μας η μάνα μου, ο αδερφός μου και γω.

Δεν θυμάμαι τι κάναμε, αλλά θυμάμαι το άσπρο φως απ’ το στρογγυλό κρεμαστό φωτιστικό, το τραπέζι, τη γερμένη τζαμόπορτα του δωματίου και τον μικρό μου αδερφούλη που θέλησε κάποια στιγμή να βγει και να πάει σε κάποιο άλλο δωμάτιο του σπιτιού.

Φυσικά πίσω απ’ τη τζαμόπορτα παραμόνευε το σκοτάδι και ο αδερφός μου φοβόταν να πάει μόνος του, εντούτοις η μάνα μου τον παρότρυνε να πάει, λέγοντάς του ότι δεν έχει τίποτα να φοβάται.

Αλλά εγώ για να τον τρομάξω περισσότερο και να διασκεδάσω του λέω:

“Στο μέσα δωμάτιο, πίσω απ’ την πολυθρόνα κρύβεται ένα λιοντάρι!”.

Ο αδερφός μου άρχισε να κλαίει τρομαγμένος και η μάνα μου τον παρηγορούσε λέγοντας του: “Μη την πιστεύεις λέει ψέματα. Αλλά κάτσε τώρα να δεις τι θα πάθει! Θα φοβάται και η ίδια να πάει μέσα, μη τυχόν και της ορμήσει το φανταστικό της λιοντάρι!”.

Εγώ φυσικά την αμφισβήτησα λέγοντας της: “Ναι σιγά μη φοβηθώ…” .

Όποτε αυτή μου λέει: “Άντε, για να σε δω, πήγαινε μέσα.”.

Έκπληκτη διαπίστωσα ότι δεν είχα και πολύ όρεξη να περιπλανηθώ στα μέσα δωμάτια, γιατί… κάτι σα να άκουγα να χαρχαλεύει στο θεοσκότεινο σαλόνι.

Φαντάσου τι εντύπωση μου έκανε αυτό το περιστατικό, για να το θυμάμαι μέχρι σήμερα! Πήγα να φοβίσω κάποιον, να τον αποτρέψω απ’ το να κάνει κάτι που ήθελε και κατέληξα να τρομάξω τον ίδιο μου τον εαυτό και να τον φρενάρω απ’ το να κάνει το ίδιο πράμα που ήθελε το “θύμα” μου, δηλαδή να κινηθώ μέσα στο υπόλοιπο σπίτι. Αυτά παθαίνει κανείς όταν προσπαθεί να φοβίσει τους άλλους, να τους αποτρέψει απ’ το να κάνουν αυτά που θέλουν, απ’ το να εκφράσουν αυτά που θέλουν, απ’ το να δημιουργήσουν αυτά που θέλουν. Στερεί απ’ τον ίδιο του τον εαυτό την ελευθερία κίνησης, έκφρασης και δημιουργίας. Και όσο πιο πολύ εκφοβίζει, τόσο πιο ασφυκτικά αυτοπεριορίζεται. Και αυτή είναι η αυτοδίκαιη τιμωρία του.

(Εμπνευσμένη απ' το παραπάνω συμβάν έγραψα ένα τραγούδι για τον εκφοβισμό. Για το πόσο ύπουλα ενεργούν οι εκφοβιστές, προσπαθώντας να ανακόψουν την εξέλιξη των δημιουργικών ανθρώπων και για το πόσο μπούμερανγκ τους γυρίζει όταν τελικά κανείς δεν τους λαμβάνει υπόψη και αποκαλύπτεται η μικρότητα και η αδυναμία τους.)

"Το λιοντάρι πίσω απ' την πολυθρόνα"

Μια φορά και έναν καιρό, σ’ ένα σαλόνι σκοτεινό, ένα λιοντάρι παραμόνευε, αθώα παιδάκια στόχευε. Πίσω απ’ την πολυθρόνα. Ένα παιδάκι η Μισέλ, να τραγουδά, πως ήθελε! Μα το λιοντάρι έλεγε και τα μουστάκια του έγλυφε: “Τι φάλτσα που ‘σαι βρε Μισέλ!” Πίσω απ’ την πολυθρόνα. Άλλο παιδάκι ο Παντελής, να παίζει θέλει μουσική. Μα το λιοντάρι έλεγε και τα νυχάκια του έβαφε: “Πώς γρατζουνάς βρε Παντελή, έτσι δεν παίζουν μουσική.” Πίσω απ’ την πολυθρόνα. Πιο κει κι άλλο παιδί, η Μαίρη η αθλητική. Να τρέχει θέλει πιο πολύ, απ’ του ανέμου την πνοή. Μα το λιοντάρι έλεγε και την ουρά του έσερνε: “Με τέτοια πόδια δεν μπορείς, να τρέξεις Μαίρη αθλητική.” Πίσω απ’ την πολυθρόνα. Κι άλλο παιδί συλλογισμούς, να κάνει μαθηματικούς, απλό του είναι με αριθμούς, κόσμους να φτιάχνει μαγικούς. Μα το λιοντάρι έλεγε και την κεφάλα του έξυνε: “Πού πας βρε Στέλλα, δεν μπορείς με αριθμούς να πορευτείς.” Πίσω απ’ την πολυθρόνα. Έν’ άλλο παιδί που ‘χει καρδιά, από τον κόσμο πιο πλατιά, γράφει αγάπης γράμματα, της καλοσύνης άσματα. Μα το λιοντάρι έλεγε και τη χολή του έβγαζε: “Η αγάπη είναι για τους χαζούς, χαλβά Νικήτα μου. Μ’ ακούς;”. Πίσω απ’ την πολυθρόνα. Μα τα παιδάκια έχουν μυαλό, πείσμα και θάρρος θαυμαστό, αυτά που θέλουν τα μπορούν, πράξη τα κάνουν και απορούν, πώς μια γατούλα για καιρό, θεριό τους φάνταζε σωστό, πίσω απ’ την πολυθρόνα.