Δύσκολα τα πράματα

 Με τη βοήθεια της ΑΙ έβαλα μουσική και πλάνα στο τραγούδι μου "Δύσκολα τα πράματα", το οποίο σημειωτέον  το έγραψα και το τραγουδούσα σ' αυτόν τον ρυθμό απ' το 2016. 

Δύσκολα τα πράματα.

Λήξανε τα θαύματα. Η καρδιά μου έσπασε κι η ψυχή ξενέρωσε. Έτσι όπως γυρνάς, πίκρα κουβαλάς. Σε σχέσεις αναλώνεσαι πέφτεις, μετά σηκώνεσαι. Γίνεται χαμός και δε βλέπω φως. Ακούω τον λυγμό σου και «πιάνω» τον καημό σου. Δύσκολα τα πράματα. Σφίξανε τα γάλατα. Φτωχή μου αξιοπρέπεια σε κήδεψαν μ’ ευπρέπεια. Πάρε το αλλιώς. Ο φόβος είναι εχθρός. Βγες από το πλήθος μη μείνεις μοναχός. Ένας ειν’ αυτός. Ο μόνος αδερφός. Είναι ο εαυτός σου για πάντα ο άνθρωπος σου. Δύσκολα τα πράματα. Μ’ οξύ γιατρεύω τραύματα. Πού με καταχώνιασα δε βρίσκω• και τη ψώνισα. Χτίζεις αυτοεκτίμηση με selfie διαφήμιση. Και μετράς αργότερα τα like στα ενδότερα. Νιώθεις υπερτίμηση μ’ αυτή τη διαφήμιση; Τα like υπό μάλης ξέρεις που να τα βάλεις. Δύσκολα τα πράματα. Σέρνε τα και τράβα τα. Φοβάμαι τη σκιά μου και ζω στην ερημιά μου.

Το λιοντάρι πίσω απ’ την πολυθρόνα

  Κάποτε, πριν πολλά πολλά χρόνια, όταν ήμουνα 5 χρονών, ένα χειμωνιάτικο βράδυ, καθόμασταν στην κουζίνα του σπιτιού μας η μάνα μου, ο αδερφός μου και γω.

Δεν θυμάμαι τι κάναμε, αλλά θυμάμαι το άσπρο φως απ’ το στρογγυλό κρεμαστό φωτιστικό, το τραπέζι, τη γερμένη τζαμόπορτα του δωματίου και τον μικρό μου αδερφούλη που θέλησε κάποια στιγμή να βγει και να πάει σε κάποιο άλλο δωμάτιο του σπιτιού.

Φυσικά πίσω απ’ τη τζαμόπορτα παραμόνευε το σκοτάδι και ο αδερφός μου φοβόταν να πάει μόνος του, εντούτοις η μάνα μου τον παρότρυνε να πάει, λέγοντάς του ότι δεν έχει τίποτα να φοβάται.

Αλλά εγώ για να τον τρομάξω περισσότερο και να διασκεδάσω του λέω:

“Στο μέσα δωμάτιο, πίσω απ’ την πολυθρόνα κρύβεται ένα λιοντάρι!”.

Ο αδερφός μου άρχισε να κλαίει τρομαγμένος και η μάνα μου τον παρηγορούσε λέγοντας του: “Μη την πιστεύεις λέει ψέματα. Αλλά κάτσε τώρα να δεις τι θα πάθει! Θα φοβάται και η ίδια να πάει μέσα, μη τυχόν και της ορμήσει το φανταστικό της λιοντάρι!”.

Εγώ φυσικά την αμφισβήτησα λέγοντας της: “Ναι σιγά μη φοβηθώ…” .

Όποτε αυτή μου λέει: “Άντε, για να σε δω, πήγαινε μέσα.”.

Έκπληκτη διαπίστωσα ότι δεν είχα και πολύ όρεξη να περιπλανηθώ στα μέσα δωμάτια, γιατί… κάτι σα να άκουγα να χαρχαλεύει στο θεοσκότεινο σαλόνι.

Φαντάσου τι εντύπωση μου έκανε αυτό το περιστατικό, για να το θυμάμαι μέχρι σήμερα! Πήγα να φοβίσω κάποιον, να τον αποτρέψω απ’ το να κάνει κάτι που ήθελε και κατέληξα να τρομάξω τον ίδιο μου τον εαυτό και να τον φρενάρω απ’ το να κάνει το ίδιο πράμα που ήθελε το “θύμα” μου, δηλαδή να κινηθώ μέσα στο υπόλοιπο σπίτι. Αυτά παθαίνει κανείς όταν προσπαθεί να φοβίσει τους άλλους, να τους αποτρέψει απ’ το να κάνουν αυτά που θέλουν, απ’ το να εκφράσουν αυτά που θέλουν, απ’ το να δημιουργήσουν αυτά που θέλουν. Στερεί απ’ τον ίδιο του τον εαυτό την ελευθερία κίνησης, έκφρασης και δημιουργίας. Και όσο πιο πολύ εκφοβίζει, τόσο πιο ασφυκτικά αυτοπεριορίζεται. Και αυτή είναι η αυτοδίκαιη τιμωρία του.

(Εμπνευσμένη απ' το παραπάνω συμβάν έγραψα ένα τραγούδι για τον εκφοβισμό. Για το πόσο ύπουλα ενεργούν οι εκφοβιστές, προσπαθώντας να ανακόψουν την εξέλιξη των δημιουργικών ανθρώπων και για το πόσο μπούμερανγκ τους γυρίζει όταν τελικά κανείς δεν τους λαμβάνει υπόψη και αποκαλύπτεται η μικρότητα και η αδυναμία τους.)

"Το λιοντάρι πίσω απ' την πολυθρόνα"

Μια φορά και έναν καιρό, σ’ ένα σαλόνι σκοτεινό, ένα λιοντάρι παραμόνευε, αθώα παιδάκια στόχευε. Πίσω απ’ την πολυθρόνα. Ένα παιδάκι η Μισέλ, να τραγουδά, πως ήθελε! Μα το λιοντάρι έλεγε και τα μουστάκια του έγλυφε: “Τι φάλτσα που ‘σαι βρε Μισέλ!” Πίσω απ’ την πολυθρόνα. Άλλο παιδάκι ο Παντελής, να παίζει θέλει μουσική. Μα το λιοντάρι έλεγε και τα νυχάκια του έβαφε: “Πώς γρατζουνάς βρε Παντελή, έτσι δεν παίζουν μουσική.” Πίσω απ’ την πολυθρόνα. Πιο κει κι άλλο παιδί, η Μαίρη η αθλητική. Να τρέχει θέλει πιο πολύ, απ’ του ανέμου την πνοή. Μα το λιοντάρι έλεγε και την ουρά του έσερνε: “Με τέτοια πόδια δεν μπορείς, να τρέξεις Μαίρη αθλητική.” Πίσω απ’ την πολυθρόνα. Κι άλλο παιδί συλλογισμούς, να κάνει μαθηματικούς, απλό του είναι με αριθμούς, κόσμους να φτιάχνει μαγικούς. Μα το λιοντάρι έλεγε και την κεφάλα του έξυνε: “Πού πας βρε Στέλλα, δεν μπορείς με αριθμούς να πορευτείς.” Πίσω απ’ την πολυθρόνα. Έν’ άλλο παιδί που ‘χει καρδιά, από τον κόσμο πιο πλατιά, γράφει αγάπης γράμματα, της καλοσύνης άσματα. Μα το λιοντάρι έλεγε και τη χολή του έβγαζε: “Η αγάπη είναι για τους χαζούς, χαλβά Νικήτα μου. Μ’ ακούς;”. Πίσω απ’ την πολυθρόνα. Μα τα παιδάκια έχουν μυαλό, πείσμα και θάρρος θαυμαστό, αυτά που θέλουν τα μπορούν, πράξη τα κάνουν και απορούν, πώς μια γατούλα για καιρό, θεριό τους φάνταζε σωστό, πίσω απ’ την πολυθρόνα.

Γιορτές στη Μυτιλήνη

Videoclip για το τραγούδι μου "Γιορτές στη Μυτιλήνη".

Γιορτές,

σε συνάντησα εχθές και μου είπες τη χαρά σου, τα λαμπρά τα όνειρα σου. Γιορτές, κόβω βόλτες μες στο χθες, στην αγορά της Μυτιλήνης, πού πουλάνε κάρτες λήθης; Γιορτές, τι σου δώσαν και τι θες, ποια απ’ τα δώρα θα κρατήσεις, ποια θ’ αφήσεις, δε θ’ ανοίξεις. Γιορτές, βγες απ’ το κάστρο σου και δες, πως οι δράκοι φύγαν όλοι, πως στρωθήκαν λεωφόροι. Γιορτές, είναι οι ανοιχτές σου οι πληγές, στην πλατεία στέκουν μόνοι, στα πανό γράφουν οι πόνοι. Γιορτές, παίξε στο θέατρο και πες, τα πιο αστεία παραμύθια, που σου συνέβησαν στ’ αλήθεια. Γιορτές, τη διάβαση πέρνα και μπες στο καράβι που σαλπάρει, μέχρι Πειραιά σε πάει. Γιορτές. Είναι οι νύχτες φωτεινές, Τ’ αστεράκια - φαναράκια, στα ουράνια τα δρομάκια. Γιορτές, οι πύλες είναι ανοιχτές, μες στο πάρκο, άλλη χώρα, ονείρου μαγικού η ώρα. Γιορτές, ο κόσμος ένα καρουζέλ, στ’ αλογάκι σου κρατιέσαι, μια γελάς και μια χτυπιέσαι. Γιορτές, πατινάρεις και μου λες, η λεπίδα πως χαράζει και τον άγριο πάγο σπάζει. Γιορτές, κουρδίζουν πάλι τις χορδές, πάνω στο πάλκο για ν’ ανέβεις, με swing φιγούρες να χορεύεις.

Σμέρνα 12 : 25

Το λούκι, ο Ύμνος της Σμέρνας, τραγουδισμένος λαϊκά

  Όταν πριν καμιά εικοσαετία έγραφα το "Το λούκι" δεν φανταζόμουν ότι οι στίχοι του θα ίσχυαν μέχρι σήμερα, κάθε μέρα, στο 100%.

Πρόκειται για κρατικό ύμνο.

Έπρεπε να περάσουν όμως τόσα χρόνια, για να μπορέσω σήμερα με τη βοήθεια της ΑΙ να μελοποιήσω τους στίχους (η Suno AI τα κατάφερε αρκετά καλά) και να φτιάξω και ένα συνοδευτικό video clip (η OpenArt AI είχε ένα πιο απλοϊκό αποτέλεσμα λόγω απειρίας μου).

Enjoy ! "Το λούκι (Λαϊκό)"

Εμπρός για πίσω

 

Στο λόφο του Πλωμαριού, φάτσα στο λιμάνι, στήσανε σταυρό 

    Εκεί στο Πλωμάρι έχουν κάτι υπέροχες ιδέες διακοσμητικής. Μαζώνονται λοιπόν καμπόσοι (ποιοι δε ξέρω), ξύνουν τα κεφάλια τους και λέει ο ένας: «Τι θα μας άρεζε να ‘χαμε τώρα; Τι μας λείπει;» και λέει ο άλλος: «Εύρηκα! Ένας μεγάλος σιδερένιος σταυρός μας λείπει. Να τον κοτσάρουμε στην κορυφή του λόφου του Πλωμαριού, να τον γιομίσουμε λαμπιόνια, να τ’ ανάβουμε κάθε βράδυ και να αράζουμε στο λιμάνι να τον αποθαυμάζουμε.».  Μένουν όλοι με το στόμα ανοιχτό, να οραματίζονται την μεγαλειώδη ιδέα και πάνω που μια μύγα πάει να μπουκάρει σε μια απ’ τις διάπλατες σπηλιές, αυτή κλείνει και αναφωνεί: «Εύγε! Τι έργο θείας πνοής είναι αυτό για το Πλωμάρι μας! Πόσο δημοκρατικό! Πόσο εξόχως προστατευτικό, να ‘χουμε τη θεία χάρη να πλανάται πάνω απ’ τα κεφάλια μας!».  Μια άλλη σπηλιά βήχει φτύνοντας τη μύγα και λέει: «Άσε που πρόκειται για έργο που αναδεικνύει την συλλογική χριστιανική μας ταυτότητα. Τώρα αν καμπόσοι άπιστοι διαφωνήσουν, ποιος τους είπε να ‘ναι άπιστοι; Να μπουν στον σωστό θεϊκό δρόμο κι αυτοί με το ζόρι!». Αμ’ έπος, αμ’ έργον λοιπόν, στήνουνε μάνι μάνι, τη σιδερένια σταυράρα στην κορυφή του λόφου του Πλωμαριού αυθαίρετα κι ωραία (άδεια αν πήραν από καμιά πολεοδομία δε ξέρω) και ηλεκτροδοτούν τα λαμπιόνια της, πάλι αυθαίρετα κι ωραία και ποιος πληρώνει τη λυπητερή στη ΔΕΗ, δε ξέρω.

 Κάθομαι λοιπόν τώρα γω, παρατηρώ αυτό το θρησκευτικό σύμβολο μεγάλης… καλλιτεχνικής αξίας, που έχει καπελώσει την πολυφωτογραφημένη φάτσα του Πλωμαριού κι αναρωτιέμαι «πού ζω;» και «τι ζω;». Πάντως στην Ελλάδα αποκλείεται να βρίσκομαι. Διότι η χώρα που ξέρω ως Ελληνικό κράτος είναι κοσμικό, ουχί θεοκρατικό. Η χώρα που ξέρω ως Ελληνικό κράτος είναι θρησκευτικά ουδέτερο και έχει Σύνταγμα το οποίο κατοχυρώνει (στο άρθρο 13, παράγραφος 1^η ) την θρησκευτική ελευθερία και (στην 2^η παράγραφο) απαγορεύει τον προσηλυτισμό.

  Ε λοιπόν βλέποντας έναν σταυρό πάνω από το χωριό μου, βλέπω ταυτόχρονα την θρησκευτική μου ελευθερία να πάει περίπατο και ότι κάποιοι θεωρούν ότι το Πλωμάρι είναι το κατηχητικό τους.

   Και μη μου πει κανείς ότι στο Σύνταγμα (άρθρο 3, παράγραφος 1) γράφει ότι επικρατούσα θρησκεία είναι ο χριστιανισμός, διότι αυτό απλά σημαίνει ότι είναι η θρησκεία της πλειονότητας των Ελλήνων πολιτών, όχι ότι αναγνωρίζεται ως επίσημη κρατική θρησκεία, η οποία υπερέχει και καπελώνει όλες τις άλλες θρησκείες ή αντιλήψεις για την ύπαρξη ή όχι θεών. 

  Αναρωτιέμαι αν στον Δήμο Μυτιλήνης έχουν πάρει πρέφα τις αυθαιρεσίες που γίνονται στην κοινότητα Πλωμαρίου. Αν έχουν καταλάβει ότι το να ασχολείσαι με τα κοινά δε σημαίνει κάνω ότι μου φανεί καλό, όμορφο και «πολιτικά» συμφέρον, αλλά ότι είναι συνταγματικό, νόμιμο και σωστό για όλους τους πολίτες.

  

  

Ιγνιμβρίτης - ραπ τραγούδι

 Στο παρακάτω βίντεο τραγουδάω για τον Ιγνιμβρίτη, το ηφαιστειακό πέτρωμα της περιοχής του Πολιχνίτου, που η σοφία του ανθρώπου που λειτουργεί απόλυτα εναρμονισμένος με το περιβάλλον του, αξιοποίησε στο έπακρο, για να κατοικήσει, να πιεί, να φάει, να κινηθεί με άνεση, να εκφραστεί καλλιτεχνικά...

Δύο χρόνια αργότερα το θαύμα της ΑΙ με βοήθησε να βάλω μουσική στο τραγούδι μου...

Ιγνιμβρίτης

 

Ω τι πέτρωμα είν’ αυτό; 

Μένω με το στόμα ανοιχτό. 

Έχτισα το σπίτι μου γερό. 

Σκάλισα στολίδια όνειρο.

 

Ω τι πέτρωμα είν’  αυτό; 

Νιώθω τρικυμία στο μυαλό. 

Έχτισα πηγάδι για νερό. 

Ανέβαζα κουβάδες για καιρό.

 

Ω τι πέτρωμα είν’  αυτό;

Στέριωσα το κτήμα μου μ’ αυτό. 

Βάσταξα το χώμα στο βουνό. 

Έθρεψα λιόδέντρα για καρπό.

 

Ω τι πέτρωμα είν’  αυτό;

Πάτωσα το δρόμο μου μ’ αυτό. 

Θεμέλιωσα σχολείο στο χωριό. 

Έμαθα τι πέτρωμα είναι αυτό. 

 

Ω τι πέτρωμα είν’  αυτό;

Μέσα μου πονώ από θαυμασμό. 

Σπάταλη η γη, πέτρες κερνάει. 

Το χέρι δουλεύει και τις κεντάει.

 

Ω τι πέτρωμα είν’  αυτό; 

Νιώθω τρικυμία στο μυαλό. 

Άκου τη καρδιά!  Σφυροκοπάει. 

Σφιχτή ξερολιθιά, που δε χαλάει.

 

ΣΜΕΡΝΑ