Πυθαγόρεια Φιλοσοφία

Είναι τάχα ο Θεός γεωμέτρης ;
Παίζει ο Θεός χαρτιά ;
Αν ναι, πόσους άσσους κρύβει στο μανίκι του;
Ισχύει το δόγμα των Πυθαγορείων ότι έχει ξοδέψει τουλάχιστον έναν για να δώσει μορφή και υπόσταση στο κόσμο;
Αληθεύει το ότι έχει κωδικοποιήσει κάμποσες «εντολές» με αριθμούς;
Πόσο θα κρατήσει το παιχνίδι ακόμα;

Οι απαντήσεις προσεχώς…

(Πρόκειται για μια εργασία πάνω στη Φιλοσοφία των Πυθαγορείων.
Οπότε όποιος ενδιαφέρεται δεν έχει παρά να την "κατεβάσει")

Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Κινητικότητας vs Πατρινή Βδομάδα Στατικότητας

Το διάστημα από 16 έως 22 Σεπτεμβρίου, έχει βαφτιστεί Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Κινητικότητας. Πάει να πει ότι ο Ευρωπαϊκός ντουνιάς οργανώνει εκδηλώσεις στοχεύοντας την εφαρμογή πολιτικών σχετικών με τις μετακινήσεις, για μια καλύτερη ποιότητα ζωής στις πόλεις.
Στην Πάτρα μια από τις σχετικές γιορτινές δράσεις που αποφασίστηκαν, ήταν χάραξη ποδηλατολωρίδων σε δυο τρεις κεντρικούς δρόμους, που θα λειτουργούν όοοολη την επίσημη βδομάδα Κινητικότητας, καθώς και όοολες τις Κυριακές του χρόνου. Γες σερ! Τόσος χώρος και τόσος χρόνος, παραχωρήθηκε στους ποδηλάτες.

Να χαρώ εγώ ποδηλατοδρόμους… Δηλαδή τι να χαρώ, που τη μπογιά των διαγραμμίσεων που τους ορίζουν, την ξέφτισε κιόλας η σόλα της χοντρής τζιπάρας που σπινιάρει μάγκικα και την ξέπλυνε το Σεπτεμβριάτικο πρωτοβρόχι.
Ψιχουλάκια να έτριβαν για να δείξουν το δρόμο, πιο πολύ θα έμεναν χάμω.

Και άντε, πες ότι κάτι φαίνεται ακόμα από τις κίτρινες γραμμές. Μπαίνεις εσύ μέσα στο μονοπατάκι που ορίζουν και πας. Πού πας ρε Καραμήτρο; Πέρα δώθε θα κάνεις στη Ρήγα Φεραίου, στη Μαιζώνος ή στη Κορίνθου; Βέβαια μπορείς ν’ ανηφορήσεις και τη Γούναρη, ν’ αλωνίσεις ποδηλατικώς την πλατεία Ψηλών Αλωνίων, αλλά όσοι ποδηλατούν δε το κάνουν μόνο για να βολτάρουν στο κέντρο της Πάτρας και ούτε βρίσκονται ως δια μαγείας σ’ αυτό.

Μπορεί όμως να παρεξήγησα το όλο θέμα και οι κίτρινες διαγραμμίσεις που τράβηξε εν μία νυκτί ο δήμος, να μην ορίζουν ποδηλατοδρόμους. Κάτι άλλο θέλουν να πουν οι ποιητές. Μάλιστα! Σίγουρα θέλησαν να υπογραμμίσουν την κακή κατάσταση του οδοστρώματος, με τις λακκούβες, τα αυλάκια, τα σκασίματα, με τα όλα του τέλος πάντων. Ωραία μάγκες το λάβαμε το μήνυμα: «Θέλετε να κυκλοφορείτε με ποδήλατο; Κάντε το υπ’ ευθύνη σας. Εμείς σας προειδοποιήσαμε!»

Κομματισμός και Πανεπιστήμιο. Μια πονεμένη ιστορία…

Τον περασμένο Μάη έγινε μια σειρά από τριήμερες ή διήμερες καταλήψεις στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Μια τέτοια μέρα τριγυρίζοντας σα την άδικη κατάρα στα Πανεπιστημιακά μετόχια, πέρασα απ’ το τμήμα των Μηχανολόγων γυρεύοντας κάποιον. Πάνω που πάω να μπω μέσα στο κτήριο, (πιο κει καθόταν έξω απ’ το κυλικείο του τμήματος μια παρέα από τέσσερεις φοιτητές) έρχεται τρεχάτη μια φοιτήτρια (απεσταλμένη προφανώς της παρέας) και μου λέει:
- «Κοπελιά, δε μπορείς να μπεις! Έχουμε κατάληψη!»
- «Καλά …»,της κάνω, «Και γω είμαι φοιτήτρια και γω θέλω να κάνω κατάληψη. Αλλά μια και σήμερα έχετε τη δική σας, να μη σας το χαλάσω. Θα ‘ρθω να την κάνω μια άλλη μέρα!» και το ‘στριψα…

Να κάνετε κατάληψη λέει το μητρικό κόμμα και οι νεαροί απόστολοι επί των Πανεπιστημιακών εδαφών, συναινούν, βάζοντας λουκέτα, λες και πρόκειται για τα δικά τους χωραφάκια. Ή μήπως είναι;
Οι πρωτοετείς φοιτητές που τώρα παν να γραφτούν στις γραμματείες των σχολών τους, σίγουρα αυτή την εικόνα θ’ αποκομίσουν, με όλα αυτά τα κομματικά τραπεζάκια – παραμάγαζα, στημένα απ’ έξω. Και θα έχουν απόλυτο δίκιο.
Η πρώτη άθλια εικόνα που παρουσιάζει το κομματικό παζάρι, εντός του Ναού του Λόγου (λέμε τώρα για ιδεατές καταστάσεις), δεν είναι μια τυχαία εξαίρεση, μα ο κανόνας. Μια πρόγευση των όσων θα επακολουθήσουν. Η πιστοποίηση της μούχλας που σκεπάζει την Πανεπιστημιακή εκπαίδευση.

Προς πρωτοετείς: Μη μασάτε. Αποφασίστε για σας, χωρίς αυτούς.

Η αστυνομική βία ξεπλένεται τραβώντας το καζανάκι με τις πέτρες;

Χρόνος: Σάββατο 30 Αυγούστου, 9:00 το βράδυ.
Τόπος: Πλατεία Τριών Συμμάχων.
… Και οι σύμμαχοι είναι πράγματι τρεις ή μάλλον τρεις είναι οι συμμαχικές ομάδες.
Το No Border, οι Αφγανοί πρόσφυγες και οι ντόπιοι συμπαθούντες.
Οι No Border διοργανωτές της «σύναξης» - που από νωρίς ξεκίνησε με πορεία διαμαρτυρίας και κατέληξε στην πλατεία για μια ακολουθία συναυλιών ευαισθητοποίησης υπέρ των προσφύγων που βρίσκονται στην Πάτρα – βάζουν τις νότες.
Οι πρόσφυγες και οι ντόπιοι, βάζουν τη καλή διάθεση και οι συναυλία περνάει σε άλλο επίπεδο. Πλέον μεταβάλλεται σε ένα πρωτόγνωρο πάρτι. Οι Αφγανοί σχηματίζουν κυκλικές ομάδες. Μέσα στην ιδιότυπη κυκλική πίστα, οι πιο μερακλήδες σηκώνουν τα χέρια ψηλά και τα δίνουν όλα χορεύοντας. Εκτονώνουν έτσι ένα μέρος απ’ το συσσωρευμένο άγχος τους για το μέλλον, ειδικά όταν στη πίστα ανεβαίνουν και τραγουδούν συμπατριώτες τους σε κεφάτους ρυθμούς.

VS




Χρόνος: Απόγευμα Δευτέρας 8 Σεπτεμβρίου.
Τόπος: Έξω απ’ το σταθμό υποδοχής του Λιμανιού της Πάτρας.
Ο τραυματισμός ενός Αφγανού από λιμενικούς, όπως μαρτυρούν συμπατριώτες του, στέκεται η αφορμή άγριας συμπλοκής μεταξύ αστυνομικών και μιας μεγάλης ομάδας προσφύγων. Οι Αφγανοί ξεσπούν την οργή και την σωρευμένη αγανάκτηση τους (που μέρος της οφείλεται στις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης, κατά τη διάρκεια πολύμηνης αναμονής στην Πάτρα), «βρέχοντας» πέτρες σε δύο βίαια Σεπτεμβριανά μπουρίνια…

Πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά ξεσπάσματα Αφγανών, που οφείλονται σε δύο εντελώς διαφορετικές στάσεις απέναντι τους. Αυτών που τους αντιμετωπίζουν ως ανθρώπους σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και αυτών που τους αντιμετωπίζουν ως παρείσακτους.
Όσο η πολιτεία συνεχίσει να τους γκετοποιεί και να τους απωθεί απ’ την πόλη της Πάτρας και το λιμάνι, το θλιβερό περιστατικό της 8ης Σεπτέμβρη, δε θα είναι περαστικό.

Οι δρόμοι της Πάτρας, η τούμπα και ο μετανάστης

Οι βομβαρδισμένοι δρόμοι του δήμου Πατρέων, πρέπει να είναι η χαρά του BMXάκια. Τέτοιες πίστες φίλε μου είναι ανεπανάληπτες. Υπάρχει αφθονία από βαθιές λακκούβες να υπερπηδήσεις, μακριές ψηλές πτυχώσεις στις άκριες του οδοστρώματος για να ισορροπήσεις, υπέροχες αυλακιές για να σφηνώσεις την μπροστινή ρόδα του ποδηλάτου και να κάνεις κόλπα με την πισινή… Και επίσης υπάρχουν οι ράγες του τρένου που διασχίζουν δυο φορές τον παραλιακό δρόμο, μια φορά στο ύψος του ΕΟΤ και μια στο ύψος του Αγίου Ανδρέα. Μάλιστα στα δύο αυτά σημεία, για να αυξηθεί ο βαθμός επικινδυνότητας και η έκκριση αδρεναλίνης, η άσφαλτος έχει οργωθεί από τα προνοητικά και εξυπηρετικά αλέτρια που διαθέτει ο Δήμος.

Μια τέτοια πίστα – δρόμο, ειδικά διαμορφωμένη για κόλπα με BMX και για σκληροτράχηλες τζιπάρες, πήγα και γω να διασχίσω με το ποδήλατο. Πού πας ρε Καραμήτρο έτσι απροπόνητος; Η λακκουβάρα ήταν εκεί και με περίμενε για ένα πολύ φευγάτο κόλπο. Αλλά δυστυχώς την απογοήτευσα. Μια στραβοτιμονιά, μια λάθος κλίση και εκτινάχθηκε αλλού το ποδήλατο κι αλλού εγώ, να κοιτάζω τ’ αυτοκίνητα να ροβολάνε λίγο πιο κει απ’ το κεφάλι μου. Με το ένα χέρι και το ένα πόδι να έχουν υποστεί αμόκ σύρθηκα όσο πιο γρήγορα μπορούσα στην άκρη του δρόμου και μετά συνειδητοποίησα ότι βρισκόμουν ακριβώς πάνω στις ράγες του τρένου. Σα να αντίκρισα φίδι, μπουσούλησα γρήγορα γρήγορα έξω απ’ τις ράγες, προς τα κάγκελα του λιμανιού.

Απόμεινα έτσι κατάχαμα λίγη ώρα τρέμοντας απ’ τον πόνο και τη τρομάρα και μη τολμώντας να κοιτάξω το πόδι μου. Λίγο πιο πέρα κειτόταν το ποδήλατο και τα σκορπισμένα μου πράγματα. Κανένα αυτοκίνητο δε σταμάτησε. Ούτε καν έκοψε ταχύτητα, για να εξακριβώσει το λόγο που στρογγυλοκαθόμουν στην άσφαλτο. Έτσι και γω φαντάστηκα ότι τα αυτοκίνητα είχαν βγει μόνα τους βόλτα, χωρίς οδηγό και συνεπιβάτες, ρολάροντας τις ψυχρές τους μηχανές στα τυφλά.
Σηκώθηκα με κόπο όρθια, την ώρα που ένας μουτζουρωμένος μετανάστης πηδούσε τα κάγκελα του λιμανιού προς τα έξω. Κοιταχτήκαμε στιγμιαία. Ένιωσα τόσο μόνη, όσο ένας χαμένος μετανάστης σε άξενη πόλη.

Sending Message>>> PEACE

13 Αυγούστου 2008 χάθηκε ο Αντρέας (26) στα νερά της Χίου

- Να ‘χα, λέει, ένα τεράστιο σφυρί, να ‘σπαγα την γυάλινη της θάλασσας οροφή.
Να πάρει αέρα το αλμυρό νερό, να γεμίσει φυσαλίδες – σκάφαντρα.
Θα ‘μπαινες τότε σε μια ρε φίλε και δε θα πονούσαν τα καημένα τα πνεμόνια σου, πιασμένα στην υδάτινη μέγγενη.
- Θα ‘μπαινα; Δε ξέρω. Μ’ άρεσε η ελευθερία που γλιστράει στους βυθούς και πλανεύει τους βουτηχτάδες. Τα τοπία εκεί κάτω είναι αλλιώτικα και οι ψίθυροι του νερού κινούμενοι, ξεχνιέσαι να τους ακολουθείς.
Πιο βαθιά, πιο πέρα, πιο μακριά. Ξεμένεις να τους ακολουθείς.
- Στα είκοσι μέτρα βάθος, σε γέλασε η χαρά σου.
Τέτοια Σειρήνα ελευθερία καλύτερα να σου ‘λειπε.
Γιατί τώρα πώς θα σε θυμάμαι, στη τελευταία σκηνή να μου λες χαμογελώντας…
- «Και να θυμάσαι… η ζωή είναι ωραία. Αρκεί να το δεις.»
- … χωρίς να κλαίω;
Άνθρωποι που το βλέπουν αυτό, θα ‘πρεπε να πίνουν τ’ αθάνατο νερό, όχι να πνίγονται από δαύτο, έξω από χιώτικες ακτές.
Ρε συ Αντρέα ακούς;