Παντζούρι με θέα (Shutter with view)

 

Το έργο (The task)... 

Η έμπνευση (The inspiration)...

Ρεγκάτα, τροβαδούροι και ξερό ψωμί

Η τυραννία των ταβερνιάρηδων

  Με λένε Περίανδρο. Μη σε κομπλάρει τ’ όνομα, ένας μέτριος ανθρωπάκος είμαι, που δε χρειάζεται πολλούς κανόνες για να ρυθμίσει τη ζωή του, του αρκεί ένας. Κι αυτός ο ένας λέει ότι η ησυχία είναι πολύ ωραίο πράγμα, ενώ το θράσος είναι επικίνδυνο.

  Όμως τούτο το καλοκαίρι στο Πλωμάρι, η ησυχία είναι πράμα δυσεύρετο, όσο για το θράσος (;) περισσεύει. Εξηγούμαι αμέσως.

   Με την έλευση του καλοκαιριού παίρνουν αμπάριζα και βγαίνουν κάμποσοι που διαθέτοντας ταβέρνα ή μπαρ, θεωρούν δικαίωμα τους να καβατζώσουν από μια (ή παραπάνω) μέρα της βδομάδας και να τη χρίσουν «Βραδιά  μουσικής » για το μαγαζί τους.

  Παίρνουν τη Τρίτη τα μπαρ «Οι φασαριόζοι» I και II ; Την Τετάρτη αρπάζει το μπαρ  «Οι Μακράν Απαράδεκτοι». Την Πέμπτη την κάνουν τράμπα οι ταβέρνες «Ενόχληση» I, II, III, IV και V. Και πάει λέγοντας μέχρι την Κυριακή. Μόνο η Δευτέρα μένει αμανάτι, καθότι μέρα ιερή ως αρχή της εργασιακής βδομάδας.

   Όλοι αυτοί οι… επιχειρηματίες στήνουν τις λαϊκές ορχήστρες και τις ηχειάρες τους σε χώρους εξωτερικούς των καταστημάτων τους, παρόλο που αυτά βρίσκονται εντός της κωμοπόλεως του Πλωμαρίου. Και μήπως έχουν την λεπτότητα να ρυθμίσουν την ένταση της μουσικής έτσι ώστε να προορίζεται μόνο για τα αυτιά των θαμώνων τους, ώστε να μην ενοχλούν τους περιοίκους; (Καλά, περιμένεις να απαντήσω;)

  Το θράσος στην όλη συμπεριφορά των ταβερνιάρηδων εντοπίζεται σε πέντε σημεία.

  Πρώτον, στην υψηλή ένταση της μουσικής. Υπάρχουν περιπτώσεις που η μουσική μιας ταβέρνας / μπαρ, όχι μόνο ακούγεται σε ολόκληρες γειτονιές στο Πλωμάρι, διαπερνώντας κλειστά παραθυρόφυλλα και διπλά τζάμια, αλλά εικάζω ότι ακούγεται και μέχρι τον Άρη. Το να έχει κάποιος το θράσος να ενοχλεί με τόσο δυνατή μουσική και από πάνω να περιμένει, να χαίρει εκτίμησης ως επαγγελματίας και ως άνθρωπος, το θεωρώ τουλάχιστον γελοίο.   

  Δεύτερον, στο είδος της μουσικής. Το λαϊκοσκυλοπανηγυριώτικο. Δηλαδή πόσο πεπεισμένοι είναι οι ιδιοκτήτες των ταβερνών και τα καλεσμένα τους συγκροτήματα, ότι το είδος αυτό είναι κάτι που αρέσει όχι μόνο στους πελάτες του μαγαζιού, αλλά και σ’ όλους τους γείτονες; Καθόλου. Πολύ απλά έχουν το θράσος να μη τους νοιάζει. Ακούς ροκ, όπερα, ραπ, ποπ ή μέταλ; Εδώωωω, θα ακούσεις τη μουσική τους με το ζόρι και μέχρι να χαράξει στο Αιγαίο θα έχεις γίνει άνθρωπος. Εδώωωωωω μαζί θα κλάψουμε τη Γιούλα, πανάθεμα τους ρουφιάνους .

  Τρίτον, στην ποιότητα του μουσικού συγκροτήματος. Ορισμένοι ταβερνιάρηδες έχουν το θράσος όχι μόνο να επιβάλουν στους καημένους τους γείτονες χάλια είδος μουσικής, αλλά και μουσικούς στους οποίους θα ‘πρεπε να απαγορευτεί ακόμα και να παίζουν στο υπόγειο τους ή να τραγουδούν στο μπάνιο τους.

  Τέταρτον, στη χρονική διάρκεια της μουσικής, που στο πιο εφιαλτικό σενάριο μπορεί να ξεπεράσει τις έξι ώρες. Πάει να πει πως όταν ο μπαροταβερνιάρης είναι μεγάλο θρασίμι, ο προγραμματισμός μιας ολόκληρης γειτονιάς για εργασία και για ύπνο, πάει περίπατο. Εκεί δε που το θράσος απογειώνεται πραγματικά, είναι όταν τις δύο απ’ τις έξι ώρες, η μουσική παίζει για δέκα μεθυσμένα άτομα, ενοχλώντας καμιά διακοσαριά νυσταγμένα.    

    

   Και πέμπτον, στο γεγονός ότι θεωρούν δεδομένη την ανοχή των περιοίκων προκειμένου να κάνουν τη «δουλειά» τους. Περισσότερο θράσος πεθαίνεις. Όχι μόνο παραβιάζουν κατάφορα τη νομοθεσία περί λειτουργίας των κέντρων διασκέδασης και τη νομοθεσία περί προστασίας της δημόσιας υγείας από θορύβους μουσικής που προκαλούνται από κέντρα διασκέδασης, παρά επιπλέον ξαφνιάζονται και θυμώνουν όταν κάποιος διαμαρτυρηθεί για την προφανή καταπάτηση των στοιχειωδών δικαιωμάτων του.

  Με λένε Περίανδρο και η απουσία ατόμων με πολιτική βούληση να εφαρμόσουν τον νόμο και την τάξη, με κάνει να αναρωτιέμαι… Πόσο δύσκολο είναι αυτός ο τόπος να αποτινάξει τα θρασίμια του;   

AN OTHER PAINTING ON THE WALL

ANOTHER PAINTING ON THE WALL

KICK BOXING

ΡΙΖΕΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

BUTTERFLIES

SIMPLE COMPLEXITY

Ταβέρνα Η ΕΝΟΧΛΗΣΗ

  Είναι ορισμένοι καταστηματάρχες οι οποίοι είναι επαγγελματίες. Έχουν καφετέριες; Σερβίρουν καφέ. Έχουν ταβέρνες; Σερβίρουν φαί. Παραπέρα ουδέν. Δεν ενοχλούν την γειτονιά. Είναι Κύριοι!

  Είναι και κάτι άλλοι πάλι, που ενώ έχουν ταβέρνα και μάλιστα με υπαίθρια τραπέζια, την έχουν δει ιδιοκτήτες μπουζουκομάγαζου , στεγασμένο σε αίθουσα με έξτρα ηχομόνωση.

Καλούν το λοιπόν τα λαϊκά τους συγκροτήματα, τοποθετούν τις ηχειάρες τους και δώστου οι πενιές μέχρι τις 3 τα ξημερώματα στη διαπασών. 

  Θέλει ο γείτονας να κάνει κάτι άλλο στο σπιτάκι του, απ’ το να ακούσει την μουσική τους; Να διαβάσει; Να χαλαρώσει; Να κοιμηθεί ίσως; Να πάει να γαμηθεί, θα ακούσει τις νότες τους μέχρι να του τρυπήσει ο εγκέφαλος απ’ την ένταση.

  Γι’ αυτές τις περιπτώσεις ασυνειδησίας, θράσους, ηλιθιότητας και ασυδοσίας, υπάρχει ο Δήμος και η Αστυνομία που κανονικά θα έπρεπε να βάζουν φρένο.

Κ Α Ν Ο Ν Ι Κ Α…

  Αντ’ αυτού οι πολίτες του Πλωμαριού είναι έρμαια μιας χονδροειδούς αισθητικής και άκρατου λαϊκισμού. Μέχρι φυσικά να ξυπνήσουν.

Υ. Γ. Όλα αυτά συμβαίνουν εν μέσω πανελληνίων. Δηλαδή αν στη γειτονιά υπάρχει κάποιος μαθητής που δίνει εξετάσεις, ας ξαγρυπνήσει, λόγω άγχους, λόγω θορύβου, λόγω του ότι οι γονείς του είναι τόσο πρόβατα που δεν αντιδρούν.   

Συρία

 

Σκίτσο του 2015

 

 

Σκίτσο του 2018

Τα κηδειόχαρτα της λογικής

Ο παραλογισμός ενός δόλιου, ανώριμου, αστοιχείωτου και αγεωμέτρητου μυαλού. 
Η λογική και αισθητική ασκήμια της παραπάνω εικόνας ήταν που με κινητοποίησε
να γράψω το ακόλουθο κείμενο. Ως μαθηματικός ήταν αδύνατο να την ανεχτώ βουβά.
 

    Τα κηδειόχαρτα της λογικής

   Δεν ξέρω αν το ξέρεις, αλλά το έτος 2018 έχει αναγορευτεί σε «Έτος Μαθηματικών». Οι δάσκαλοι και οι μαθητές στα σχολειά, οφείλουν να δοξάσουν τα μαθηματικά σε όλο τους το μεγαλείο, πραγματευόμενοι  την ιστορία των μαθηματικών και τη σημασία τους στη ζωή, τις τέχνες και τις επιστήμες.

  Στην σχετική εγκύκλιο του υπουργείου παιδείας, αναφέρονται κατά γράμμα τα εξής: «…Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων και των δραστηριοτήτων προτείνεται να δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στη Γεωμετρία και στις δυνατότητες που προσφέρει η διδασκαλία της για την ανάπτυξη των γλωσσικών δεξιοτήτων των μαθητών, αλλά και για την κατανόηση και αφομοίωση των αποδεικτικών μεθόδων τόσο στα μαθηματικά όσο και γενικότερα (π.χ. απαγωγή σε άτοπο)…»

  Θα ‘θελα να γράψω έναν ύμνο στη Γεωμετρία. Στον κλάδο αυτό των μαθηματικών, που τόσο συστηματικά έχει παραγνωριστεί και παραγκωνιστεί απ’ όλους, δασκάλους και διδασκόμενους. Κι ο λόγος είναι τούτος: Η Γεωμετρία ζητά πράγματα άγρια και όμορφα, όπως τη σχεδιαστική απεικόνιση των δεδομένων και των ζητούμενων, τη φαντασία, τη παρατηρητικότητα, την πειθαρχεία, την υπομονή, τη συγκέντρωση, την αναλυτική και συνδυαστική σκέψη, τη γλωσσική αρτιότητα και κυρίως τον άπλετο χρόνο αυτού που καταπιάνεται μαζί της. Βέβαια συμβαίνει και το αντίστροφο, όσο πιο πολύ ασχολείται κανείς με τη Γεωμετρία, τόσο πιο πολύ να οξύνονται προαναφερθείσες αρετές.

  Με λίγα λόγια, η σχολική Γεωμετρία, ιδανικά, είναι μια μακροχρόνια αγωγή κατά της επιπολαιότητας, του φορμαλισμού και των αυθαίρετων συμπερασμάτων.

  Τώρα συχώρα με, αλλά θα σε προσγειώσω λίγο απότομα σε ένα άλλο σύμπαν, στον πλανήτη των social media, στον οποίο, τα τελευταία χρόνια, έχει μετοικίσει κόσμος πολύς. Αυτός δε ο κόσμος για να συνεννοηθεί (;), για να κραυγάσει την άποψη του(;), για να κοινωνικοποιηθεί (;), αναρτά στη σελίδα του κάτι ετοιματζίδικες εικόνες που με κεφαλαία έντονα γράμματα κερνάνε απόσταγμα «σοφίας». Και βλέπεις λοιπόν καθημερινά τρεις, τέσσερεις ή δέκα απ’ τους «φίλους» σου με την ίδια αστήριχτη, αναιτιολόγητη ανακοίνωση  στον τοίχο τους.

   Το τραγικότερο και επικινδυνότερο βέβαια είδος, από αυτά τα αφοριστικά κείμενα, είναι αυτά που κάνουν (μέσα σε λίγες γραμμές) κάτι τρελές συνεπαγωγές, χρησιμοποιώντας ως δεδομένα εντελώς ασύνδετα μεταξύ τους πράματα, υπερβαίνοντας κάθε ορισμό και αποδεικτικό κανόνα, με αποτέλεσμα να καταλήγουν σε ακόμα πιο παράλογα συμπεράσματα. Το κλασικό «Το μπουζούκι είναι όργανο. Ο αστυνομικός είναι όργανο. Άρα ο αστυνομικός είναι μπουζούκι.», είναι το απαύγασμα της λογικής μπροστά στους «συμπερασμούς» που κυκλοφορούν σαν κακός ιός στο διαδίκτυο.

  Τι είναι άραγε αυτό που κάνει τέτοια φτηνά και αντιαισθητικά εικονοκείμενα τόσο δημοφιλή; Πώς κάποιος δεν μπορεί να τα δει ως αυτό ακριβώς που είναι: Ανατριχιαστικά κηδειόχαρτα της λογικής.

  Πρώτος λόγος πιστεύω ότι είναι η επίκληση του θυμικού του ατόμου που τα διαβάζει. Δηλαδή ουσιαστικά ο συντάκτης τέτοιων αφοριστικών κειμένων, δεν απευθύνεται στη λογική αυτουνού που το διαβάζει, αλλά στο συναίσθημα και στις βαθειά ριζωμένες πεποιθήσεις του. Αν ο αναγνώστης διαβάσει κάποιες απ’ τις προτάσεις του κείμενου και συμφωνεί μ’ αυτές, αισθάνεται  δικαιωμένος και πατάει like ή κάνει κοινοποίηση. Δεν έχει σημασία αν τα δεδομένα σχετίζονται είτε μεταξύ τους, είτε με το συμπέρασμα, όχι, το αποτέλεσμα μετράει: Η πανηγυρική δικαίωση της πεποίθησης.

  Δεύτερος λόγος, είναι η ευκολία που έχουν οι κοινοποιήσεις των… «κηδειόχαρτων». Θέλει κάποιος να πει τη σκέψη του; Πού να τρέχει και να σκέφτεται και να συντάσσει και να τρώει τα δαχτυλάκια του στο πληκτρολόγιο; Βρίσκει μπροστά του το κατάλληλο εικονοκείμενο και το μοστράρει στον τοίχο του σαν δικιά του πρωτότυπη σκέψη.     

  Τρίτος λόγος, είναι η μαζικότητα τέτοιων κοινοποιήσεων. Το να γίνεται κάτι μαζικά, «νομιμοποιεί» κατά κάποιον τρόπο αυτό το οποίο κοινοποιείται. Οι πεντακόσιες κοινοποιήσεις μιας βλακείας, πάνε την βλακεία σε άλλο επίπεδο, τη κάνουν εξυπνάδα.

  Αναρωτιέμαι τι είδους είναι οι άνθρωποι που παράγουν τα εικονοκείμενα. Τι ηλικία, τι ψυχολογική κατάσταση και τι μόρφωση έχουν;

  Προσωπικά, πίσω από αυτά τα κατασκευάσματα βλέπω το αποτέλεσμα της παράνοιας και της δολιότητας, ενός ανώριμου, αστοιχείωτου και αγεωμέτρητου μυαλού.



"Τα κηδειόχαρτα της λογικής" δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Εμπρός" της Λέσβου στις 26/6/2018