Τώρα πια δε κάνουμε έρωτα...

 Όταν η φίλη μου, μου είπε να της ζωγραφίσω κάτι για τα αδειανά ντουβάρια του φρεσκοανακαινισμένου σπιτιού της, το 'ξερε πως θα περιμένει πολύ.
-"Και τι  να ζωγραφίσω; Δωσ' μου κάτι να εμπνευστώ..."
 -"Ξέρω γω, ζωγράφισε κάτι για τον έρωτα!"
Για τον έρωτα. Μάλιστα. Για τον ωραίο, τον γλυκό με φαρμακερή επίγευση, τον καταδικασμένο έρωτα...
Το 'χω!
Οχτώ μήνες μετά (είχαμε και δουλείες) ιδού το σενάριο :

Τώρα πια δε κάνουμε έρωτα.
Τώρα ζωγραφίζουμε τον έρωτα.
Να 'ναι όμορφος χωρίς έλεος,
 να κεντρώνει και να πονάει, να φθίνει και να ξεθωριάζει,
 παρασυρμένος από τα νερά του χρόνου.

 Τώρα πια δε κάνουμε έρωτα,
τώρα στήνουμε τον έρωτα στο τοίχο και μαθαίνουμε σκοποβολή.

Ιδού και το έργο :

Καβούρ' μι τα Κουλουτσθέλια...

Πρόκειται για ζωγραφιά με ακρυλικό πάνω σε πέτρα διαστάσεων 60 x 45 cm2.
Τίτλος : Καβούρ' μι τα κουλουτσθέλια.
(Μετάφραση από τα Πλωμαρίτικα : Καβούρια με τα κολοκύθια)
Πάει να πει... Τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του. Ή αλλιώς Κολοκύθια.
Ή αν δε κατάλαβες ... Ματαιότης, ματαιοτήτων...

ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Η ΚΡΙΣΗ

Κατερίνα Γώγου (εικονογραφημένο ποίημα)

Πέρασε τόσος καιρός και επιστρέφω με ένα εινογραφημένο ποίημα της Κατερίνας Γώγου;
Οποία αισιοδοξία θα μου πεις... Αλλά έτσι είναι τα πράγματα. Εμένα η αισιοδοξία μου βγαίνει ανάποδα, είναι κρυφή.

Κατεβάστε ελεύθερα το τεύχος -515 (Ν.Μ.Ε.Π.) του fanzine "ΣΜΕΡΝΑ"

"ΣΜΕΡΝΑ" -515 Ν.Μ.Ε.Π. free download...

4 Σκιτσοπίνακες για Μετανάστες, Ποδηλάτες, Φοιτητές...

Χτες ένας φίλος μου με ρώτησε αν θ' ανεβάσω στο blog ένα παλιό μου σκιτσοπίνακα (50x70cm)που είχε δει σπίτι μου, οπότε του απαντώ πως δε ξέρω... Τεσπά αυτό στάθηκε αφορμή να θυμηθώ πως δεν έχω ανεβάσει μερικούς άλλους σκιτσοπίνακες. Οπότε ιδού...

Τίτλος: Η Οδύσσεια των προσφύγων και οι Κύκλωπες των κρατών



Τίτλος: Η ελευθερία του Ποδηλάτη



Τίτλος: Μη κάνεις τη ζωή σου ποδήλατο, κάνε το ποδήλατο ζωή σου



Τίτλος: Πανεπιστημιακά Εδάφη

KOMMATOBUSTERS (το comics!!!)

Αναρωτιέμαι πώς θα ήταν το Πανεπιστήμιο, αν δε στήριζε την «πολιτική» του οργάνωση σε (αποδεδειγμένα διεφθαρμένα) εξωγενή κόμματα.
Αναρωτιέμαι…
Ίσως τότε οι φοιτητές παραμερίζοντας την παθητικότητα τους, να οργανώνονταν αυτόνομα ανά τμήματα, συγκροτώντας διαχειριστικές ομάδες με μέλη φοιτητές από κάθε έτος.
Ίσως τότε, συνεισφέροντας μαζικά απόψεις και ιδέες για τα καθημερινά προβλήματα του τμήματος τους, να ενεργούσαν για άμεση λύση.
Ίσως να είχαν τη δική τους φοιτητική εφημερίδα ή (ποιος ξέρει) το δικό τους επιστημονικό περιοδικό.
Ίσως να γίνονταν φοιτητικά φεστιβάλ και εκδηλώσεις με μεγαλύτερη συχνότητα, όπου ο κάθε φοιτητής θα είχε τη δυνατότητα να ξεδιπλώσει τις καλλιτεχνικές και διανοητικές ικανότητες του.
Ίσως καθημερινά οι τοίχοι να καλύπτονταν από εκθέσεις φοιτητών.
Ίσως αξιοποιώντας τις επιστημονικές τους γνώσεις να πρόσφεραν κοινωνικό έργο, απαλλάσσοντας την Πολιτεία από πολλά προβλήματα και δυσλειτουργίες της…

Δεν αναρωτιέμαι. Είμαι σίγουρη πως ο Πανεπιστημιακός μεσαίωνας που διάγουμε, θα παρέλθει.
Είναι θέμα εξέλιξης.
Θα υπάρξουν νέοι πιο έξυπνοι και δραστήριοι (ή μπορεί ακόμα πιο ξεδιάντροπα «ριγμένοι»), που θ’ αρνηθούν την πολιτική κληρονομιά των γονιών τους.
Θ’ αρνηθούν να τους προγραμματίζουν μ’ ετοιματζίδικους αλγόριθμους και θα προτιμήσουν τη φιλοσοφία των δικών τους.
Το μόνο που με καίει είναι ότι δε θα ‘μαι εκεί, να συμμετάσχω απ’ την αρχή…



















Σημείωση: Τα κόμματα παρουσιάζονται ως φαντάσματα κάποιων που ίσως στην αρχή να αποτέλεσαν πολιτικές οντότητες, οι οποίες τώρα μάταια προσπαθούν να πείσουν ότι πρόκειται για κάτι ζωντανό.
(Οι "KOMMATOBUSTERS" περιέχονται στο νέο τεύχος (-515) του fanzine "ΣΜΕΡΝΑ")