Μέσα σε χρόνια δανεικά/ απρόσμενα και ξένα/ μες τα ποτάμια τα θολά/ που ζω σα μαύρη σμέρνα... (Διάφανα Κρίνα) ...

Τρίτη, Ιουλίου 25, 2017

Στο δρόμο για τη Μελίντα ...


Στο δρόμο για τη Μελίντα

 

Στην άκρη γκρεμού

άγριου νου

δρόμος γυρίζει σε στροφές.



Από πέτρα σαθρή

που ολημερίς

ταΐζει χρώμα τις ελιές.

 

Πρασινωπό.

Άνεμος – φως

ασήμι αφρίζουν στις κορφές.

 

Κι αυτό κυλά

σ’ αλμυρή απλωσιά,

θάλασσα που ελαφρύνει τις στεριές.

 

Στην άκρη γκρεμού,

αδάμαστου νου,

δρόμος σφυρίζει στις στροφές.

 

 Αέρας τραχύς,

δροσιά της ψυχής,

γεράκια ζυγιάζουν ματιές.

 

Στα κρέμνα σωρό

τα σκίνα χορό

τσακίζουν κι ευωδιάζουν οι εποχές.

 

Που απ’ το δρόμο περνούν

και της βρύσης κερνούν

νερό που δε σβήνει τη δίψα ποτές.

 

                         ΣΜΕΡΝΑ 7:17

  Ένα άλλο έργο της έκθεσης είναι το παρακάτω, που συντίθεται από τέσσερα πινακάκια.
Τα τοπία που αναπαριστούν τα συναντά κανείς οδεύοντας από Πλωμάρι προς Μελίντα.
Τραβώντας το δρόμο που περιγράφει το ποίημα. 

 



Κυριακή, Ιουλίου 23, 2017

Καραβάκι - Η φύση της Νότιας Λέσβου ταξιδεύει

 
Ένα απ' τα έργα που κατέθεσα στη φετινή ομαδική έκθεση στο Πλωμάρι.
 
 
 
Καραβάκι - Η φύση της Νότιας Λέσβου ταξιδεύει
 

 
Κατάστρωμα - Κρυφτή
 
 
 
 
Πανί - Πλαγιά

 
Λεπτομέρεια Καταστρώματος
 

 
Λεπτομέρεια Πανιού

                                                      
 
 
Ζωγραφίζοντας ...

Παρασκευή, Ιουλίου 14, 2017

Ομαδική έκθεση ζωγραφικής στο Πλωμάρι

 
 
Η καθιερωμένη, ετήσια, καλοκαιρινή έκθεση των ζωγράφων απ' το Πλωμάρι (και εμού συμπεριλαμβανομένης), είναι εδώ!!!
Όποιος βρίσκεται στον τόπο, ακολουθώντας τις οδηγίες της αφίσας μπορεί να την επισκεφτεί.
Εγκαίνια Κυριακή 16 Ιουλίου 
  
 

Τρίτη, Ιουλίου 04, 2017

Ο Σεισμός τσι τα σεισμέλια τ’



«Κίντα γίντσι μι του σπικ’ σας; Ούλα καλά;», με ρωτά η μπακάλισσα , πάνω που διάλεγα μοσκοβολιστές ντομάτες από τον επιμελημένο κωνικό λόφο. 

«Όλα εντάξει… ευτυχώς… Μόνο ένα μπουκάλι που είχα πάνω στο πάγκο της κουζίνας έπεσε, έσπασε και έκανε χαμό. Α … και κάτι σαμπουάν στο μπάνιο, σαλτάραν στο νιπτήρα…»        

«Εμ άμα σε σένα πέσαν κάτω δυο τρία πραματέλια και κάναν πανικό, φαντάσου έδιου μέσα κι γίντσι!  Κάτου τα γάλατα, κάτου τα ξίδια, κάτου τ’ απορρυπαντικά, κατρατσλίσαν  γι ντουμάτις τσι τα κρουμμύδια, κρίμας τουν κόπου μ’ …  Άστα! Τρέλα μ’ ήρτει !», χτυπιέται η φτωχή γυναίκα και συνεχίζει,

«Δε φτάνει η  τρομοκρατία, τοσ’ ώρα πάνει τσ’ έλα, ύστερνα είχα να σμαζώνου τσ’ ζημιές.»

«Πάλι καλά που δε συνέβη τίποτα χειρότερο, όπως να πάθει ζημιά το κτήριο ή ακόμα χειρότερα εσύ, δε λες;» τις δείχνω τα θετικά εγώ.    

«Μωρέ να μια ρωγμή στου ντουβάρ’ , έφνα, αψλά!  Ήρτε του επιτελείο αρχιτεκτόνων, λουγιάξαν, εντάξ’ είπαν, πράσινο το κτήριο. Δόξα τον Μεγαλοδύναμο! Αλλά η ρωγμή έφνα κίντα ‘ναι; », με κοιτά προβληματισμένη και στενάζοντας λέει:   

«Άμα μι ρουτάς η σεισμός είνι ένα σατανικό πράμα. Έφτου π’ κάθεσαι , έρχετει μια αόρατη, βουερή δύναμη τσι συ ταρακνά με βία. Άμα είσι τυχερός τρομάζεις μονάχα, αν όχι , μπορεί να πάθεις  μεγάλο κακό.» , φτύνει στον κόρφο της και σταυροκοπιέται, «Πού θαρρείς ότι τσμούμι  κ’ νύχτα; Σε μια σκηνή που έστησα, στου κτήμα μ’ μέσα. Πράσινο , ξεπράσινο του σπικ’ ιμ , φουβούμι!»

  Γυρίζω σπίτι με τις σακούλες να τραβούν τα δυο μου χέρια ισοδύναμα προς τη ξυπνημένη γη.  Στο δρόμο τα σημάδια της βίαιης αφύπνισης: Εδώ, η πρόσοψη ενός απ’ τα πριν ερειπωμένου σπιτιού έχει πάρει κλίση προς τα έξω, απειλώντας αφ’ υψηλού τους περαστικούς. Εκεί, ένα σπίτι υπεράνω πάσης υποψίας, χάσκει επιδεικνύοντας τα έπιπλα στο εσωτερικό του. Το αυτοκίνητο του άτυχου συμπολίτη μου, που σταθμεύει μπροστά του, είναι άσχημα σαραβαλιασμένο απ’ τον λιθοβολισμό. Ευτυχώς τα περισσότερα σπίτια είναι φαινομενικά σώα.

  Ύστερα από μια βδομάδα ξαναπάω στο μπακάλικο για προμήθειες. Τα ράφια έχουν ενισχυθεί με σχοινί μπροστά, ώστε να συγκρατούνται τα προϊόντα σε περίπτωση σεισμού.

«Τι βλέπω; Πήραμε μέτρα ασφαλείας;»,  λέω χαμογελώντας.

«Ε, αναγκαστικά… Μπρος να σμαζώνου τα πράματα που πετούν κάτου, κάθι τρεις και λίγο, τα σεισμέλια, έβαλα σχοινί ασφαλείας!».

 Τι στο καλό; Πολύ ψύχραιμη τη βλέπω. Οπότε τη τσιγκλάω: «Πώς πάνε οι νύχτες στην ύπαιθρο;»    

«Ποια ύπαιθρο; Για μια δυο βραδιές ήταν… Πολύ ξιβουλεύκα. Σκουρπιοί, κνουπ’ , σκληρό του χώμα, πιάστηκαν τα παγίδια μ’ … Δεν είμι γω για τέτοια. Κουνάει δε κουνάει , πάει, συνήθισα πια! Στου σπίκ’ ιμ, στου κριβατέλ’ ιμ !»

  Στέκομαι και κοιτάω στοχαστικά κάτι πεπόνια και στο μυαλό μου παίζουν κάτι παραλληλισμοί παράξενοι. Ο Σεισμός είναι , λέει, η μεγάλη, αναπάντεχη (;) Κρίση, που έρχεται να ταρακουνήσει, να τρομάξει, να σωριάσει, να ξεβολέψει, να δημιουργήσει ανασφάλειες. Πλήττει κάμποσους φτωχούς άτυχους που ζούσαν απ’ τα πριν, σε σπίτια ανίσχυρα, ορθωμένα στο λάθος μέρος και τους καταστρέφει.

Αρχικά τους λυπόμαστε και λέμε να τους συνδράμουμε. Μετά τους ξεχνάμε.

  Και οι ήπιοι μετασεισμοί που τάχα φθίνουν την ακολουθία, τι είναι; Μικρές μετα-κρίσεις που ύπουλα τρώνε ότι μπορεί ακόμα να φαγωθεί. Διακριτικά και ήρεμα όμως, με συχνότητα που ευνοεί τη συνήθεια και τον εφησυχασμό. Εκτονώνουν το φαινόμενο μέχρι ενός σημείου, διότι το τέρας του Θυμού κοιμάται ακόμη μέσα στο ρήγμα του.

Τετάρτη, Μαρτίου 29, 2017

fakebook


fakebook  "Μυθιστόρημα"                                                                 

                                                                  
Δύσκολα τα πράματα.
 
Λήξανε τα θαύματα.
 
Η καρδιά μου έσπασε
 
κι η ψυχή ξενέρωσε.

 
Έτσι όπως γυρνάς,

πίκρα κουβαλάς.

Εύκολα το δίνεις ,

νιώθεις να ξεδίνεις.

 
Γίνεται χαμός

και δε βλέπω φως.

Ακούω τον λυγμό σου

και «πιάνω» τον καημό σου.

 
Δύσκολα τα πράματα.

Σφίξανε τα γάλατα.

Φτωχή μου αξιοπρέπεια

σε κήδεψαν μ’ ευπρέπεια.

 
Πάρε το αλλιώς.

Ο φόβος είναι εχθρός.

Βγες από το πλήθος

μη μείνεις μοναχός.

 
Ένας ειν’ αυτός.

Ο μόνος αδερφός.

Είναι ο εαυτός σου

για πάντα ο άνθρωπος σου.

 
Δύσκολα τα πράματα.

Μ’ οξύ γιατρεύω τραύματα.

Πού με καταχώνιασα

δε βρίσκω·  και τη ψώνισα.      

 
Χτίζεις αυτοεκτίμηση

με selfie διαφήμιση.

Και μετράς αργότερα

τα like στα ενδότερα.

 
Νιώθεις υπερτίμηση

μ’ αυτή τη διαφήμιση;

Τα like υπό μάλης

ξέρεις που να τα βάλεις.

 
Δύσκολα τα πράματα.

Σέρνε τα και τράβα τα.

Φοβάμαι τη σκιά μου

και ζω στην ερημιά μου.

                                                                      ΣΜΕΡΝΑ 8:16