Μέσα σε χρόνια δανεικά/ απρόσμενα και ξένα/ μες τα ποτάμια τα θολά/ που ζω σα μαύρη σμέρνα... (Διάφανα Κρίνα) ...

Πέμπτη, Μαΐου 17, 2018

Τσουνάμι


  Θυμάσαι τους σεισμούς του περασμένου καλοκαιριού; Τότε που κάθε τρεις και λίγο κουνούσε και βούιζαν τα έγκατα; Που την έπεφτες για ύπνο και ξαφνικά το κρεβάτι κουνιόταν σε στυλ δαίμονας εναντίον εξορκιστή; Κρόσσια είχαν γίνει τα νευράκια. Ένιωθα έναν ανήμπορο θυμό, μια μάταια λύσσα απέναντι σ’ αυτό που μ’ έκανε να φοβάμαι και δεν είχε πρόσωπο, δεν είχε κουμπί να κλείσει, άρα δεν ήταν αντιμετωπίσιμο.

  Και πάλι καλά που το Αιγαίο δεν είναι ανοιχτός ωκεανός, να μαζωχτεί το νερό, να πάρει φόρα, να μας πλημμάρει, τότε που πρωτοέγινε ο μεγάλος σεισμός με υποθαλάσσια εστία.  

  Τέτοια φυσικά φαινόμενα, όπως ο σεισμός και υπό προϋποθέσεις το… τσουνάμι, προκαλούν φρίκη, φόβο, πανικό και δέος, διότι όλοι στέκουν ανήμποροι μπροστά τους.

 Κοινωνικό σεισμό μπορεί να προκαλέσει μια μεγάλη θανατηφόρα κρίση, όπως ο πόλεμος.

Μετά από μια μικρή ιντερνετική έρευνα, μπορεί να διαπιστώσει κανείς, ότι χώρες της Μέσης Ανατολής, όπως το Ιράκ, το Αφγανιστάν και η Συρία, διαθέτουν έδαφος εξαιρετικά πρόσφορο για «σεισμούς».

  Πρώτον, διότι ο πληθυσμός τους χαρακτηρίζεται από ανομοιογένεια ως προς τις φυλές και τις θρησκευτικές πεποιθήσεις (τεκτονικές πλάκες για σύγκρουση).  Δεύτερον, διότι το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και ο δρόμος για την εξαγωγή τους , προσελκύουν αντικρουόμενες δυνάμεις – συμφέροντα, οι οποίες  συν της άλλης θέλουν να πουλήσουν τα αγαθά τους όπλα (που ωθούν  τις πλάκες στη σύγκρουση).

  Για την σχετικά πρόσφατη «σεισμική» ακολουθία έχουμε και λέμε:

 Ιανουάριος 1991 Ιράκ. Βομβαρδισμός  της πρωτεύουσας Βαγδάτης από νατοϊκές δυνάμεις. Αιτία (ή αφορμή;) η εισβολή του δικτάτορα Σαντάμ Χουσεΐν στο Κουβέιτ, το οποίο κατηγόρησε ότι εκμεταλλευόταν Ιρακινά πετρελαϊκά αποθέματα. Ο φόρος σε αίμα και για το περιβάλλον ήταν βαρύς. Μετά το πέρας της σύρραξης, στο Ιράκ επιβάλλονται απ’ τον ΟΗΕ  οικονομικές κυρώσεις, ως μέτρο πίεσης για την εγκατάλειψη σχεδίων για κατασκευή όπλων μαζικής καταστροφής. Εξαιτίας αυτών των μέτρων, ο λαός αντιμετώπισε τρομερή έλλειψη τροφίμων και φαρμάκων και γνώρισε εξαθλίωση, φτώχεια και πλήθος ασθενειών.

 Οκτώβριος 2001 Αφγανιστάν. Μετά την τρομοκρατική επίθεση στην Νέα Υόρκη, στις 11/9/2001, όπου αεροπειρατές οδήγησαν τέσσερα επιβατηγά αεροπλάνα στην πρόσκρουση με τους Δίδυμους Πύργους και το Πεντάγωνο, οι ΗΠΑ εκδικούνται τους 3000 νεκρούς τους εισβάλοντας στο Αφγανιστάν. Στόχος της εισβολής ήταν η σύλληψη του Μπιν Λάντεν και άλλων μελών της Αλ Κάιντα, ως οργανωτές της τρομοκρατικής επίθεσης, καθώς και η κατάρρευση του καθεστώτος των Ταλιμπάν. Μέχρι σήμερα συνεχίζονται οι εχθροπραξίες μεταξύ Αμερικάνων και Ταλιμπάν , οδηγώντας εκατομμύρια Αφγανούς στην εξαθλίωση και στην  προσφυγιά.   

 Μάρτιος 2003 Ιράκ. Οι ΗΠΑ και η Αγγλία εισβάλουν στο Ιράκ ισχυριζόμενοι ότι έχουν πληροφορίες για όπλα μαζικής καταστροφής. Τα όπλα δεν εντοπίστηκαν ποτέ, εντούτοις οι Αμερικανοί παρέμειναν στο Ιράκ προκειμένου να ρίξουν τον Σαντάμ απ’ την εξουσία. Ο Σαντάμ τελικά εκτελείται το 2006, αλλά σφοδρός ανταρτοπόλεμος μαίνεται μέχρι την αποχώρηση των Αμερικανών το 2011. Οχτώ χρόνια πολέμου, οδήγησαν στην προσφυγιά χιλιάδες Ιρακινούς.   

 Μάρτιος 2011 Συρία. Φριχτός εμφύλιος ξεσπά μεταξύ των υποστηρικτών της Συριακής κυβέρνησης του Άσαντ και Ισλαμιστών ανταρτών. Ο εμφύλιος παίρνει άλλες διαστάσεις όταν Ρωσία και Αμερική (και οι εκατέρωθεν σύμμαχοι) μπαίνουν στο «παιχνίδι» κυριαρχίας, υποστηρίζοντας (οπλικά) αντίστοιχα Άσαντ και αντάρτες , προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα οικονομικά τους συμφέροντα. Σήμερα (2018) ο απολογισμός του πολέμου είναι μισό εκατομμύριο νεκροί , 12 εκατομμύρια εκτοπισμένοι (εντός και εκτός της χώρας), οπισθοδρόμηση της Συριακής οικονομίας κατά 30 χρόνια.

 Μάης 2018 Παλαιστίνη. Η προκλητική μεταφορά της Αμερικανικής πρεσβείας από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ , προκαλεί την διαδήλωση διαμαρτυρίας  χιλιάδων Παλαιστινίων στα σύνορα Γάζας – Ισραήλ. Ισραηλινοί στρατιώτες ανοίγουν πυρ και η διαδήλωση πνίγεται στο αίμα 60 νεκρών και 2770 τραυματιών. Τι μέλλει γενέσθαι για τον μαρτυρικό Παλαιστινιακό λαό που μάχεται κατά της τρομοκρατίας και καταπάτησης των εδαφών του από το Ισραήλ εδώ και 70 χρόνια;

  Οι «σεισμοί» στη Μέση Ανατολή ξεσηκώνουν εδώ και χρόνια, αλλεπάλληλα απελπισμένα ανθρώπινα «τσουνάμι», ο κύριος όγκος των οποίων «ξεσπά» στα γειτονικά Ασιατικά κράτη ή στην Βόρειο Αφρική. Κάμποσα μεγάλα κύματα συνεχίζουν τη ροή τους προς την Ευρώπη, γιατί δεν γίνεται διαφορετικά, κάπου πρέπει να κατασταλάξουν.            

Σάββατο, Απριλίου 28, 2018

Μωρίας Εγκώμιο

Πρόσφυγες και μετανάστες κάτω απ' το "χαλί" της Μόριας (Λέσβου)
 

Τρίτη, Απριλίου 17, 2018

Θόρυβος


  Είναι γλυκό καλοκαιριάτικο απόβραδο. Ο Πυθαγόρας κάθεται σ’ ένα πέτρινο παγκάκι στο περιστύλιο της σχολής του στην Κρότωνα της  Ιταλίας και γρατζουνάει μια λύρα. Οι γρύλοι παίζουν βιρτουόζικα τα έλυτρα τους και κάτι πλανήτες ανάβουν τα φώτα τους στον ουρανό. Όμως ο μπαγάσας ο φιλόσοφος δεν έχει μάτια για όλα αυτά, παντού βλέπει αριθμούς. Παρατηρεί ότι ο τόνος μιας χορδής που πάλλεται είναι αρμονικός με τον τόνο του ½ της χορδής, των 2/3 της χορδής και των ¾ της χορδής. «Να», συλλογιέται, «οι αναλογίες  των αριθμών 1, 2, 3, 4 είναι μουσική!». Ύστερα σηκώνει τα μάτια του στον ουρανό και οι αναλογίες μεταφέρονται στ’ αστέρια. Ακούει τη μουσική που παράγει η κίνηση των άστρων: «Τη μουσική των σφαιρών».

*  *  *

   Ξυπνάω Πέμπτη πρωί, βράζω καφέ και ανοίγω το παράθυρο του υπολογιστή να μπει ο αέρας του facebook. Στην αρχική σελίδα βουίζουν οι νέες αναρτήσεις των «φίλων» μου.

  Πρώτος φίλος με πληροφορεί, με ένα καυστικό σκίτσο και κόντρα άρθρο, για την απεργία πείνας και δίψας του φυλακισμένου Β. Δημάκη, λόγω της άρνησης των αρμόδιων, να του παραχωρήσουν άδεια παρακολούθησης μαθημάτων στο πανεπιστήμιο. Θυμώνω.

  Δεύτερος φίλος με προσκαλεί, μέσω ανάρτησης του, σε παρουσίαση – μουσικό δρώμενο, που πραγματεύεται το ζωντάνεμα εγκαταλελειμμένων βιομηχανικών κτηρίων της Λέσβου. Η δράση γίνεται το Σάββατο στο βιομηχανικό κτήριο της «Μοδούσα», στον Παπάδο Γέρας. Η όλη φάση μου φαίνεται πρωτότυπη και μ’ αρέσει.

  Τρίτος φίλος αναρτά φωτογραφίες από κάτι τρομερούς πίνακες. Μένω να τους παρατηρώ με θαυμασμό.

  Τέταρτος φίλος ποστάρει ένα βιντεάκι με κάτι τύπους από τα Παράκοιλα που ραπάρουν την καθημερινότητα τους στο χωριό. Πολύ γέλιο.

  Ρολάρω με μανία εθισμένου την σελίδα του fb προς τα πάνω. Περισσότερες αναρτήσεις, ταχύτατες εναλλαγές συναισθημάτων και μέσα σ’ όλα αυτά, πληροφορίες που δε μ’ ενδιαφέρουν καθόλου και δημιουργούν τρομερό θόρυβο.
  Παραζαλισμένη, βγαίνω  απ’ τη σελίδα και κοιτάω το ταβάνι. Μπροστά στα μάτια μου,  ατέλειωτες ακολουθίες από κακόηχα 0 και 1, προσπαθούν μάταια να βάλουν τάξη στο χάος.

*  *  *

  Σάββατο απόγεμα κατά τις 7, παρκάρω στην έδρα της Συνεταιριστικής Επιχείρησης «Μοδούσα». Στον υπαίθριο χώρο, μπροστά απ’ το τεράστιο πέτρινο κτίριο, πρώην ελαιοτριβείο, έχει στηθεί μπουφές και ο κόσμος που ‘χει αρχίσει να μαζεύεται κερνιέται λιχουδιές. Μώρε περιποίηση οι Γεραγώτες!

  Μπαίνω μέσα στο κτίριο με την χαρακτηριστική για ελαιοτριβείο αρχιτεκτονική, πέτρινα ψηλά ντουβάρια και ξύλινα κυλινδρικά δοκάρια να συγκρατούν την οροφή. Ένας μεσότοιχος χωρίζει το κτίριο στα δυο. Στο ένα μέρος έχουν τοποθετηθεί καρέκλες και προτζέκτορας  για την παρουσίαση και στο άλλο κάτι ετοιμάζουν.             

  Οι άνθρωποι γεμίζουν τις καρέκλες και οι ομιλητές, δυο αρχιτέκτονες και μια δικηγόρος, μιλούν για την… ανακύκλωση των πάλε ποτέ ελαιοτριβείων, σαπωνοποιείων, βυρσοδεψείων, τα οποία βρίσκονται διάσπαρτα σ’ όλη τη Λέσβο. Λένε για το πώς αυτά τα τεράστια άδεια κελύφη, που κάποτε εκκόλαπταν μια ανθηρή οικονομία, μπορούν να αναστυλωθούν, περιβάλλοντας ξανά ζωογόνο δημιουργικότητα.

  Οι ομιλίες παύουν και μας πληροφορούν ότι ήρθε η ώρα να περάσουμε στον διπλανό χώρο, για να γίνουμε μέρος ενός μουσικού δρώμενου. Βιαστική, τρυπώνω στο μισοσκόταδο της άλλης αίθουσας. Περιμετρικά, στα περβάζια των στενόμακρων παραθύρων, στους αρμούς των πετρών στα ντουβάρια αλλά και κατάχαμα, έχουν τοποθετηθεί δεκάδες αναμμένα ρεσώ. Το φως τους ζεσταίνει ένα γλυκό μυστήριο από ανθρώπους που στέκονται δίπλα σε κρεμασμένους μεταλλικούς σωλήνες, δίσκους, τενεκέδες λάδι... Ενώ σχεδόν στο κέντρο της άπλας, βρίσκονται τύμπανα και κρουστά.

  Ο κόσμος που σιγά σιγά μπαίνει στην αίθουσα, προτρέπεται να περιηγηθεί και να νιώσει τον παλμό της καρδιάς του κτιρίου. Μια αφηγήτρια διηγείται την ιστορία της ακμής και της παρακμής των βιομηχανικών κτιρίων και της ελπίδας για αναγέννηση. Ταυτόχρονα οι άνθρωποι που βρίσκονται κοντά στα κρεμασμένα μεταλλικά αντικείμενα, τα χτυπάνε συντονισμένα, σιγοντάροντας την αφήγηση. Άλλοι,  μπαίνουν στο παιχνίδι των βιομηχανικών ήχων βαρώντας πλαστικά δοχεία ελιάς ή κυλώντας μια μεταλλική κυλινδρική στέρνα λαδιού στο τσιμεντένιο πάτωμα ή περιστρέφοντας πλαστικούς σωλήνες σαν έλικες. Όλοι αυτοί οι ήχοι, έντονοι, διαπεραστικοί, βροντεροί, συριστικοί, παρά την φαινομενική ακαταστασία τους, ταιριάζουν μεταξύ τους, με τον χώρο και τις λέξεις και καταλήγουν  να σε ταξιδεύουν.

  Στο τέλος, ο μουσικός ενορχηστρωτής όλων αυτών, παίρνει τη θέση του πίσω απ’ τα τύμπανα και τα κρουστά. Τα χτυπάει τυχαία (;) σαν να προσπαθεί να γνωρίσει τον ήχο τους, σα να δοκιμάζει τις συχνότητες των ηχητικών κυμάτων. Μετά, παίρνει φόρα και από το «θόρυβο» συγκροτεί θρηνητικές, πολεμικές και χαρμόσυνες αρμονίες.

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 23, 2018

Δε γαμιέται




Πίνακας με λάδι (60 x 40cm)

Παρασκευή, Ιανουαρίου 05, 2018

Ακριβή μου Σακούλα



  Σήμερα είναι η πρώτη μέρα του νέου έτους που πηγαίνω για αγορές. Yes sir! Η πρώτη μέρα της ζωής μου, που σκέφτομαι από πριν πώς θα κουβαλήσω τα ψώνια μου. Είμαι πολύ ευχαριστημένη με το ζεμπίλι μου, το οποίο ξέθαψα απ’ ένα ντουλάπι , που γράφει απάνω «Η ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ LIFESTYLE ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ». Είναι όμορφη φράση και μένα τα όμορφα λόγια είναι τραγούδι στ’ αυτιά μου, αρκεί φυσικά να συνοδεύονται από ανάλογες πράξεις.   Στην προκείμενη περίπτωση η αναγραφή και το ζεμπίλι, είναι λόγια και πράξη σε ένα.

  Καθώς κατεβάζω τα προϊόντα απ’ τα ράφια και έχοντας στο μυαλό μου ότι το ζεμπίλι είναι ένα, δεν υπερβάλλω στις αγορές μου και παίρνω μόνο αυτά που είχα ανάγκη εξαρχής. Το τελευταίο που θέλω είναι να πατικώσω τα πράματα μου ή να γέρνω μονόπαντα απ’ το βάρος ή να καταστρέψω την ωραία μου τσαντούλα.

  Οι φόβοι μου είναι αβάσιμοι, διότι έτσι ευρύχωρο και γερό που είναι του «ζουμπίλ’», τα πράματα μια χαρά τακτοποιούνται και έχουν μια προοπτική σαν οργανωμένη και καλά ζυγιασμένη βαλίτσα. Ε, λοιπόν τέτοια επιτυχία! Φτου μου να μην αβασκαθώ…

  Μεταφέροντας τη… «βαλίτσα» στο αυτοκίνητο, απορώ με τον εαυτό μου που δεν είχα σκεφτεί νωρίτερα, να καθιερώσω  αυτόν τον βολικό τρόπο αμπαλαρίσματος. Δηλαδή πόσο δύσκολο πια ήταν να σκεφτώ, ότι με την μέχρι τώρα τακτική μου, μόλυνα μόνη μου το περιβάλλον με το πλαστικό 247 σακουλών ετησίως;

  Κι όμως, το να κάνω μια τόσο απλή σκέψη και να την εκτελέσω κιόλας, χωρίς την «νομιμοποίηση» της, μετά ποινής, απ’ την Ευρωπαϊκή Ένωση, αποδείχτηκε εξαιρετικά δύσκολο.

  Μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης που φυσικά καθόλου αθώα δεν είναι ως προς τη διασπορά και κατάχρηση των πλαστικών και την καθιέρωση τους στη συνείδηση του λαού ως status quo. Διότι τι σου είναι ο λαός; Ένα μωρό παιδί. Όταν το 1950 ο Μάγος της Βιομηχανίας έβγαλε απ’ το καπέλο του μια πλαστική Σακούλα και την έδωσε στο λαό και του είπε: «Γέμιζε την και παίζε», δε μου φαίνεται ότι καμιά χώρα της Ένωσης είχε αντίρρηση. Αντιθέτως, μια χαρά την βόλεψαν οικονομικά όλες οι βιομηχανοποιημένες κοινωνίες, όσο τα εγχώρια κοροϊδάκια «την γεμίζαμε και παίζαμε». Το χειρότερο μάλιστα είναι ότι μας δάνειζαν λεφτά για να το κάνουμε, αφού μυαλό δεν είχαμε, τουλάχιστον να φτιάχνουμε και να αγοράζουμε τις δικές μας… παιχνιδοσακούλες. Οπότε η Σακούλα πήγε εκεί που φαινόταν εξαρχής ότι θα πάει: σε ένα άσχημα διογκωμένο χρέος.

  Τώρα που πάει, φτωχύναμε και φτάσαμε να χρωστάμε μέχρι και της Μιχαλούς (απ’ τις πολλές Σακούλες το πάθαμε κι αυτό), μας λένε άσε κάτω τη Σακούλα, τι να την κάνεις τρομάρα σου που δεν μπορείς να την γεμίσεις με τα «καλούδια» μας;

  Και γω λέω στον εαυτό μου:

  «Άσε την Σακούλα κάτω Τζακ. Και σταμάτα να κουνάς την ουρά σου. Κανείς δε κόπτεται για το περιβάλλον. Όλοι το αρμέξαμε και πιο πολύ απ’ όλους αυτοί που τώρα το παίζουν οι Πάπες της Ευρωπαϊκής Φύσης. Ένα μονάχα φόβο έχουν πλέον. Ότι δε θα μπορούν να το κάνουν για πολύ ακόμα. Αλλά αν σταματήσει το γάλα γι’ αυτούς, θα σταματήσει και για σένα. Οπότε άσε κάτω τη Σακούλα.

  Θα έχεις σίγουρα αρκετές δυσκολίες Τζακ. Δεν είναι κι εύκολο να παραδεχτείς πως είσαι άθυρμα της Ολιγαρχίας του χρήματος, πως στο δικό τους ρυθμό πιάνεις και αφήνεις Σακούλες. Πως η Σακούλα που γέμιζες, έχει ταυτιστεί στο μυαλό σου με την προσωπικότητα σου και άμα χαθεί η Σακούλα φοβάσαι ότι θα χαθείς εσύ. Αλλά στο λέω στα σίγουρα, με πολύ ομαδική ζεμπιλοθεραπεία θα ξεπεράσεις όλες σου τις φοβίες.»

  Επειδή η Σακούλα αποδείχτηκε πανάκριβη (κι όχι μόνο 4 λεπτά που διαλαλούν), από δω και πέρα το ζεμπίλι μου θα έχει μόνο τα απαραίτητα και αυτά θα κοιτάζω να είναι όσο το δυνατόν εγχώρια. Έχω σκοπό να πάω την Ευρωπαϊκή οικολογική συνείδηση ένα βήμα πιο πέρα.

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 06, 2017

Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες



  Ο κόσμος των μαθηματικών είναι ένας κατασκευασμένος κόσμος. Αποτελείται από τυποποιημένα συστήματα που το καθένα απ’ αυτά περιλαμβάνει τα δικά του σύμβολα, αξιώματα, κανόνες απόδειξης, θεωρήματα, τύπους.

  Προϋπόθεση στα ιδεατά μαθηματικά είναι η συνέπεια. Ένα μαθηματικό σύστημα είναι συνεπές, αν χρησιμοποιώντας τα αυθαίρετα αξιώματα και τους κανόνες καταλήγουμε πάντα σε λογικά συμπεράσματα, τα οποία δεν έρχονται σε αντίθεση με τον εαυτό τους και με τις αρχές.

  Άρα κάποιος που ασχολείται με τα μαθηματικά δεν έχει παρά να ακολουθήσει πιστά τους κανόνες, μέχρι να φτάσει ασφαλώς στη λύση του προβλήματος που τον απασχολεί. Το συνεπές σύστημα των αριθμών δεν πρόκειται να τον απογοητεύσει ποτέ.

  Πολύ συχνά οι εκάστοτε δάσκαλοι των μαθηματικών μου, χρησιμοποιούσαν ως επιχείρημα για την αναγκαιότητα του μαθήματος τους, ότι όποιος γνωρίζει μαθηματικά, γνωρίζει να σκέφτεται. Κάτι ολότελα αστείο, αν λάβει κανείς υπόψη την κραυγαλέα ασυνέπεια του κρατικού (κοινωνικού – εργασιακού – οικονομικού – ασφαλιστικού – νομικού – υγειονομικού – πολιτισμικού  – παιδαγωγικού) συστήματος, μέσα στο οποίο εξαναγκάζεται να λειτουργήσει το άτομο.

  Γεννιέται που λες έκαστος, σ’ αυτή τη χώρα τη γαλανή, την ηλιόλουστη. Κάνει «ουάαα», γιατί σα να καταλαβαίνει πως κάτι πάει τελείως λάθος, αλλά ύστερα τον μπουκώνουν μια σκέτη από φρουτόκρεμα και το βουλώνει.  Κατόπιν τον βάζουν σ’ ένα θρανίο, του δίνουν  ένα έως εκατό βιβλία και του κλείνουν το μάτι: «Διάβασε εσύ και μη σε νοιάζει, το μέλλον σου ανήκει». Και να δεις που διαβάζει και κάτι σα να αρχίζει να δουλεύει μέσα στο μυαλό του και τον τρέχουν στο Πανεπιστήμιο. Βγαίνει από κει με φόρα, ορεξάτος να εργαστεί και να δημιουργήσει. END of success story

  Το εγχώριο εργασιακό σύστημα δε σηκώνει ούτε τους υπερειδικευμένους επιστήμονες, ούτε τους μάγκες που θέλουν να θέσουν τη γνώση τους στην υπηρεσία της επιχειρηματικότητας. Τους πολεμά με γραφειοκρατία, βαριά φορολογία και ασφαλιστικές εισφορές. Έτσι διώχνει ξένες εταιρίες που ίσως χρειάζονταν επιστημονικό προσωπικό και σταματά οποιαδήποτε ριψοκίνδυνη, πρωτότυπη, δημιουργική σκέψη. 

  Οπότε το σύστημα ναι μεν αναγνωρίζει (έστω και χλιαρά) την a priori αξία της μόρφωσης, αλλά βγάζει τη γλώσσα κοροϊδευτικά στο μορφωμένο εργατικό δυναμικό, λες και διαθέτει κάτι ολότελα αχρείαστο.

  Ένα τέτοιο αντιφατικό (ασυνεπές) σύστημα οδηγεί την μόρφωση σε απαξίωση.

 Διότι σκέφτεται ο πάσα ένας γονιός: «Γιατί να κάνω τα αδύνατα, δυνατά, να μορφώσω τον κανακάρη μου; Αφού έτσι κι αλλιώς τα πτυχία είναι χωρίς αντίκρισμα.»  
Μόνο που τη σκέψη αυτή του γονιού, το εκπαιδευτικό σύστημα την εκμεταλλεύεται, ώστε να πέσει σε ακόμα μεγαλύτερη αντίφαση. Ενώ είναι εκεί για να διαπαιδαγωγήσει το έθνος, δεν προσλαμβάνει παιδαγωγούς, μειώνει τις αμοιβές των ήδη υπαρχόντων, ελαττώνει διαρκώς τη διδακτέα ύλη, συγχωνεύει σχολικές μονάδες, στερεί τα σχολεία από υλικούς πόρους, δεν φροντίζει για ποιοτικά συγγράμματα με σύγχρονη θεματολογία.

  Αβοήθητοι και με ολοένα λιγότερα κίνητρα μάθησης, οι μαθητές, περνούν όπως όπως τις τάξεις , με χαλαρό διάβασμα, αποκλειστικά και μόνο των σχολικών εγχειριδίων. Την άμεση διαπαιδαγώγηση τους την έχουν αναλάβει τα social media και ο λαϊκισμός των «like», οι ταινίες και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια.

  Η κουλτούρα της επιφάνειας, του μακιγιάζ και της χρυσόσκονης. Ο πολισμός του υστερικού καταναλωτισμού, των ταξιδιών χωρίς χαρά, των φωτογραφιών για επίδειξη.  Η λογοτεχνία της ατάκας και των emoji , ο θάνατος της ολοκληρωμένης κριτικής σκέψης και της επιχειρηματολογίας. Η αυταπάτη για άκοπο κέρδος και εύκολο like. Ναρκωτικά για κάθε βαλάντιο. Ένα κορίτσι – μοντέλο , με σακίδιο, μπλεγμένο κάπου στην ανατολή.

  Το σύστημα έχει κρασάρει.                 

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 01, 2017

Τι MBA, τι NBA, τι MMA*

 Χρόνος: Τέλη καλοκαιριού, Κυριακή, μεσημέρι παρά.

 Τόπος: Σπίτι, μπροστά στο laptop, ανοιχτή η σελίδα του facebook.

 Διάθεση: Και ιδρώνω και βαριέμαι.

 Μπλινγκ: (Μήνυμα απ’ τον φίλο πού όλο κανονίζουμε και όλο δε βρισκόμαστε) «Είμαστε στο σοκάκι. Έλα να πιείς ένα ούζο μαζί μας.»

  Μαζί με ποιους εννοεί; Δε ξέρω, ούτε με νοιάζει. Ας πάω, γιατί αν δεν πάω, θα συνεχίσω να βαριέμαι. Κατεβαίνω το λοιπόν στην αγορά του Πλωμαριού και κατευθύνομαι στο δροσερό σοκάκι, όπου σ’ ένα απ’ τα στημένα τραπέζια μεζεδιάζει η παρέα. Χύνομαι και γω σε μια καρέκλα και το φιλαράκι μου σπεύδει να μου γεμίσει το ποτήρι ούζο. Τους λοιπούς της παρέας δεν τους γνωρίζω. «Παρουσιάζονται», τσουγκρίζουμε τα ποτήρια και συνεχίζουν τα παιδιά την κουβέντα τους . Ένας απ’ αυτούς λέει ότι έκανε το MBA και ότι πήρε το χαρτί. Εγώ κάθομαι τραβώ μια ρουφηξιά απ’ το ούζο μου και προσπαθώ να σκεφτώ τι διάολο είναι το MBA και πού το έχω ξανακούσει, για να καταλάβω τι μέρος του λόγου είναι αυτός που μιλά αντίκρυ. Λέω, κάτσε να καταλάβω απ’ τα συμφραζόμενα, αλλά τίποτα. Να δεις που κάτι αθλητικό θα είναι σκέφτομαι, αλλά δεν είμαι σίγουρη και αποφασίζω να διακόψω:  

«Ε συγγνώμη, δε κατάλαβα με τι ασχολείσαι; Τι είναι το MBA;», ενώ ήδη μέσα στο κεφάλι μου εναλλάσσονται εικόνες πότε από μπάσκετ, πότε από πάλη υποταγής μέσα σε κλουβιά.

«MBA (master in business administration) είναι μεταπτυχιακό στη διοίκηση επιχειρήσεων.», σπεύδει να μου εξηγήσει ο τύπος. Ε ρε γείωση… Από αθλητής, χαρτογιακάς…

 Ο φίλος μου δίπλα,  μόνο που δε φρούμαξε το ούζο του πάνω μου απ’ τα γέλια. Λέει χαχανίζοντας :

«Και γω τόση ώρα τον ακούω που λέει για MBA και δε καταλαβαίνω τι εννοεί. Αλλά λέω άσε, ας μη ρωτήσω και γίνω ρεζίλι για την άγνοια μου. Αλλά και συ βλέπω, παρόλα τα διαβάσματα σου, δεν ήξερες τι είναι… Είπα και γω, από πότε ασχολείται ο Φ με το μπάσκετ; ΧΑΧΑΧΑ»

 Γελάω και γω, για δυο λόγους. Πρώτον, είναι πολύ αστείο που και των δυο μας το μυαλό πήγε στο μπάσκετ, αν και είναι απόλυτα φυσικό, από το MBA στο NBA (National Basketball Association) είναι ένα γράμμα δρόμος.   

 Δεύτερον, διότι φωτίστηκε στο μυαλό μου μια σημαντική ανακάλυψη. Ό τι η διαφορά του να διαβάζει κανείς απ’ το να μη διαβάζει (του καλού μαθητή απ’ τον αδιάφορο μαθητή), δεν είναι τόσο οι γνώσεις που αποκομίζει ο πρώτος σε σχέση με τον δεύτερο – στο κάτω κάτω της γραφής ποτέ δε θα μπορέσει κάποιος να πει ότι τα ξέρει όλα – η πραγματική διαφορά είναι η αυτοπεποίθηση που αποκτά ο διαβασμένος, σε αντίθεση με την έλλειψη της στον αδιάβαστο.

 Ο διαβασμένος σκέφτεται: «Δε το ξέρω, ας ρωτήσω.». Ο αδιάβαστος σκέφτεται: «Δε το ξέρω. Να ρωτήσω; Κι αν έπρεπε να το ξέρω, δε θα με πάρουν για χαζό; Ας μη ρωτήσω.». Έτσι φαίνεται πως η άγνοια προκαλεί έλλειψη αυτοπεποίθησης και προσελκύει περισσότερη άγνοια.

 Χρόνος: Δεκέμβρης

 Τόπος: Σπίτι, μπροστά στο laptop, ανοιχτή ενημερωτική σελίδα με δημοσιεύσεις για την υπόθεση της νεαρής Μυτιληνιάς που πιάστηκε στην Κίνα με 2,5 κιλά ηρωίνη.

 Σκέφτομαι ότι λόγω της οικονομικής κρίσης, η σπουδαιότητα της παιδείας και της μόρφωσης έχει δεχτεί ισχυρό πλήγμα. Διότι το να είσαι μορφωμένος δεν εξαργυρώνεται στην πιάτσα. Κι όμως το πρώτο πράγμα που κερδίζει κανείς με την μόρφωση είναι η ανεκτίμητη αυτοπεποίθηση. Η αυτοπεποίθηση να πεις, να κάνεις , να αρκεστείς στα λίγα και καλά. Η αυτοπεποίθηση ότι το σωστό δεν είναι αυτό που σου μοστράρουν οι άλλοι, αλλά αυτό που σκέφτεσαι εσύ και νιώθεις βαθειά μέσα σου, ότι ισχύει πέρα από κάθε αμφιβολία.

                                                                                                                          
* Mixed Martial Arts